Χρησιμοποιούμε συχνά εκφράσεις του τύπου «Έγινα σαν το παντζάρι», «Μου κόπηκαν τα πόδια», «Νιώθω φτερούγισμα στο στομάχι», «Έχω ένα βάρος στο στήθος», «Αρρώστησα από έρωτα», προκειμένου να μιλήσουμε για τα συναισθήματά μας. Άραγε το σώμα μας βιώνει ακριβώς αυτό που περιγράφουμε με λόγια; Με τη βοήθεια των ειδικών, επιχειρήσαμε να βρούμε με ποιον τρόπο αποτυπώνονται στο σώμα τα συναισθήματά μας και σας παρουσιάζουμε τι ανακαλύψαμε.
Οι τακτικές επιχορηγήσεις των πολιτικών παρατάξεων, οι έκτακτες για τις βουλευτικές εκλογές και τις ευρωεκλογές, οι μισθοί των βουλευτών, καθώς επίσης οι αμοιβές των ευρωβουλευτών δεν αιτιολογούν ούτε τη διαφθορά τους από την οικονομική εξουσία, ούτε τον ανεύθυνο τραπεζικό δανεισμό τους – ενώ καθιστούν υπερβολικά μεγάλο το κόστος της Δημοκρατίας.
Ο Αλέξης Τσίπρας εκφώνησε άλλον ένα «πύρινο» λόγο χθες στο ΕΚ στο Στρασβούργο, με την άνεση του Ευρωπαίου «αριστερού» που κυβερνάει με τα χρήματα των «νεοφιλελεύθερων» δανειστών.Αυτή την αίσθηση μπορεί να αποκομίσει κανείς, αν αφήσει στην άκρη όλες τις κοινοτοπίες για τους ευρωπαϊκούς θεσμούς ή την ανάγκη για μία δημοκρατικότερη Ευρώπη.
Ο κ. Τσίπρας κατάφερε να διατηρήσει την θέση του, όχι επειδή υπήρξε συνεπής με την πολιτική του φιλοσοφία αλλά γιατί συνέπραξε με αυτή την «άδικη» και «νεοφιλεύθερη» ευρωπαϊκή νομενκλατούρα. Μια ομάδα ηγετών και ένα σύνολο μηχανισμών που στήριξαν την κυβέρνησή του και του έδωσαν το δικαίωμα να μπορεί αυτή τη στιγμή να συνεχίζει να διοικεί την χώρα του αλλά και να ασκεί κριτική στην Ευρώπη.Κι όμως, είχε την δυνατότητα να αποδείξει ότι δεν χρειάζεται ούτε τόσο πολύ τα χρήματα των Ευρωπαίων ούτε και τις εξαρτήσεις τους.
Αντί για τα παραπάνω, ο «δημοκράτης» και «ονειροπόλος» πρωθυπουργός προτίμησε να απολαύσει όλα τα προνόμια των «νεοφιλελεύθερων» ξένων πακέτων για να συντηρήσει το κομματικό κράτος και να διαιωνίσει όλες τις παθογένειες της ελληνικής οικονομίας και της δημοκρατίας.Αυτός λοιπόν, που δεν θέλει και δεν μπορεί να αλλάξει τη χώρα του επιμένει ακόμα να θέλει να αλλάξει την Ευρώπη!
Το κακό όμως είναι ότι ο Τσίπρας, όπως και άλλοι λαϊκιστές κάνουν ακριβώς αυτό που αρέσει σε πολύ κόσμο: κρίνουν εκ του ασφαλούς, χωρίς να δίνουν λόγο για τις πράξεις τους.Αδιαφορώντας προφανώς ότι τα μεγάλα λόγια των μικρών ανθρώπων δεν συγκρίνονται με τις μεγάλες πράξεις των σπουδαίων ηγετών...
“Η κατοχή δεν μπορεί να είναι ανθρώπινη. Υπάρχουν επομένως δύο επιλογές: ή αποδέχεσαι την κατοχή και όλες τις μεθόδους που είναι αναγκαίες για την επιβολή της, σκύβοντας πειθήνια το κεφάλι ή, διαφορετικά, την απορρίπτεις εξ ολοκλήρου και όχι μόνο κάποια συγκεκριμένα μέρη της» (πηγή).
Ο πρωθυπουργός μπορεί να αποδεικνύεται για πολλοστή φορά ταυτόχρονα αγράμματος (η Διεθνή Έκθεση), αμόρφωτος (έχουμε μαξιλάρι και δεν χρειαζόμαστε τις αγορές) και ψεύτης (σε όλα), αλλά είναι ίσως από τις λίγες φορές που η ρητορική του μανία τον παγίδευσε σε μια τραγική ομολογία.Άθελά, του. Βάζοντας ταφόπλακα στην «περήφανη» πολιτική του.
