Σε μια εποχή όπου έχουμε όλοι αποδυθεί σ’ ένα λυσσασμένο αγώνα απαξίωσης της Ελλάδας και των Ελλήνων, σε μια εποχή που αντιπολιτευόμενοι πολιτικοί, κουκουλοφόροι, αναρχικοί, ψευτοεπαναστάτες, δημοσιογράφοι και bloggers καταναλώνουν όλο το χρόνο και την ενέργειά τους στο να διογκώνουν, να διαφημίζουν και να στηλιτεύουν μόνο τα στραβά, κακά κι ανάποδα της φυλής μας, βρέθηκε κάποιος φιλέλληνας να πει και δυο καλά λόγια για μας. Η είδηση πέρασε στα ψιλά στα τέλη του περασμένου Δεκέμβρη της οργής, και τη θυμήθηκα σήμερα που ένιωσα τύψεις επειδή κι εγώ κάνω σκληρή κριτική στους Συνέλληνες από το ιστολόγιό μου.
Ένιωσα λοιπόν την ανάγκη να παραθέσω εδώ τα λόγια του απελθόντος πρεσβευτή της Μεγάλης Βρετανίας στην Ελλάδα, Simon Gass, μπας και αποκτήσουμε λίγη αυτοεκτίμηση. Σημειωτέον ότι ο Άγγλος πρέσβης μιλούσε και έγραφε άριστα Ελληνικά! Η Καθημερινή είχε φιλοξενήσει άρθρο του φιλέλληνα πρέσβη στις 28 Δεκεμβρίου του 2008, με τίτλο «Αποχαιρετισμός στην Ελλάδα». Παραθέτω εδώ χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Σε λίγες μέρες η γυναίκα μου κι εγώ αφήνουμε την Αθήνα ύστερα από οκτώ ευτυχισμένα χρόνια στη χώρα σας… Η Ελλάδα ήταν καλή μαζί μας... Μας χάρισε πολλές στιγμές ευτυχίας. Και ποτέ, μα ποτέ δεν μας άφησε να πλήξουμε.
Η Ελλάδα και οι Έλληνες ασκούν έντονη επίδραση στους ξένους. Ο Βρετανός συγγραφέας Lawrence Durrell έγραψε: “Άλλες χώρες μπορούν να σε κάνουν να ανακαλύψεις έθιμα ή παραδόσεις ή τοπία. Η Ελλάδα σου προσφέρει κάτι πιο σκληρό: την ανακάλυψη του εαυτού σου”. Στην Ελλάδα εμείς οι Βορειοευρωπαίοι αφήνουμε πίσω μας λίγη απ’ την ψυχραιμία και την επιφυλακτικότητά μας και γινόμαστε πιο εξωστρεφείς, αναζητάμε πιο πολύ τη συντροφιά των άλλων ανθρώπων. Δεν εκπλήσσομαι που η λέξη privacy δεν μεταφράζεται ακριβώς στα Ελληνικά. Αλλά, πάλι, ούτε η λέξη παρέα μεταφράζεται στα Αγγλικά.
Η Ελλάδα άναψε τον πόθο του ταξιδιού σε γενιές και γενιές Βρετανών, και η Μαριάν κι εγώ προσπαθήσαμε να ακολουθήσουμε τα βήματά τους. Η μυρωδιά του καπνού του ξύλου που καίγεται ένα φθινοπωρινό απόγευμα στην Ήπειρο, τα λιβάδια με τ’ αγριολούλουδα στην Πελοπόννησο την άνοιξη, τα κρυστάλλινα γαλανά νερά του Ιονίου το καλοκαίρι είναι μερικές από τις αναμνήσεις που θα πάρουμε μαζί μας φεύγοντας.
Οι Ζουλού λένε ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι μέσα από άλλους ανθρώπους. Η Ελλάδα δεν θα σήμαινε τόσα πολλά για μας αν δεν υπήρχαν οι άνθρωποι που γνωρίσαμε εδώ. Η γιαγιά που μας φίλεψε ροδάκινα απ’ το καλάθι της όταν χάλασε το αυτοκίνητο της παρέας μας, στη Θεσσαλία το 1975. Το ζευγάρι που μας παραχώρησε το διαμέρισμά του, παρόλο που μόλις μας είχε συναντήσει, στο Ρέθυμνο το 1984. Ο ταξιτζής στη Χίο, το 1992, που όταν ο γιος μου ο Κρίστοφερ ζαλισμένος από το ταξίδι έκανε εμετό κι έκανε χάλια και το ταξί και τον ίδιο, αυτός ανησυχούσε μόνο αν ήταν εντάξει το παιδί. Θα μας λείψουν όλοι αυτοί οι άνθρωποι στην Ελλάδα, που μας έδωσαν τη φιλία τους και τη συντροφιά τους.(…)
Τώρα ήρθε ο καιρός να πάμε σε μιαν άλλη χώρα. Χαιρόμαστε με την προοπτική των νέων εμπειριών, των νέων ενδιαφερόντων που πάντα φέρνει ένα νέο διπλωματικό πόστο. Όπως λέει κι ο ποιητής:
"Πολλά τα καλοκαιρινά πρωινά να είναι
που με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένες πρωτοϊδωμένους."
Aλλά, δεν θα είναι Ελλάδα.
Αυτό για το οποίο μπορούμε να είμαστε σίγουροι είναι ότι θα επιστρέψουμε. Δεν νομίζουμε ότι η Ελλάδα μας έχει δώσει ακόμη την άδεια να την εγκαταλείψουμε οριστικά. Και όταν επιστρέψουμε δεν θα το κάνουμε μόνο για τους ανθρώπους ή για το τοπίο, αλλά και γιατί η Ελλάδα είναι μια χώρα που θαυμάζουμε για πάρα πολλά πράγματα.
Αλλά αυτό που ιδιαίτερα θαυμάζουμε εδώ είναι η σημασία που δίνουν οι Έλληνες στους οικογενειακούς δεσμούς και τη φιλία, την επιμονή σας να χαίρεστε τη ζωή, την ανοιχτόκαρδη διάθεσή σας, τη γενναιοδωρία σας και την αίσθηση αξιοπρέπειας και ευπρέπειας. Το ταλέντο των Ελλήνων ξεχειλίζει σε κάθε τομέα, από τις καλές τέχνες ως τον κάθε χώρο δουλειάς και δημιουργίας. Ένα από τα προνόμια που είχα ως πρέσβης στην Ελλάδα ήταν η ευκαιρία που μου έδωσε να συναντήσω τόσους προικισμένους, ζωντανούς ανθρώπους από φοιτητές μέχρι δισεκατομμυριούχους.(…)
Αυτό που καταλαβαίνω και ξέρω καλά είναι ότι η Μαριάν και εγώ αισθανόμαστε τεράστια τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό για μια χώρα που μας φέρθηκε τόσο καλά.
Σ’ ευχαριστώ, Ελλάδα.»
Ας ξαναδιαβάσουμε αγαπητοί φίλοι τα λόγια του Φιλέλληνα πρέσβη. Κι ας αναλογιστούμε γιατί άραγε εμείς οι Νεοέλληνες δε βρίσκουμε ποτέ έναν καλό λόγο να πούμε για τους Συνέλληνες; Ποια κατάρα μας δέρνει και αλληλομισούμαστε τόσο, και μισούμε και βιάζουμε ανηλεώς τη μάνα μας την Ελλάδα; Ποια ψύχωση μας κατέλαβε και χρειαζόμαστε μαζικό εξορκισμό για ν’ αγαπήσουμε τη φυλή μας και ν' αναδείξουμε τα προτερήματά της; Ποιος μας βάσκανε;
Φίλοι μου, καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, κλαίω. Ίσως κλαίτε και κάποιοι από σας που τις διαβάζετε. Πιθανώς αυτό το κλάμα να είναι ένα είδος βουβής διαμεσολαβητικής προσευχής – στεναγμοί αλάλητοι – για να ξορκίσουμε το κακό από μέσα μας και γύρω μας. Κλάψτε κι εσείς, αν έτσι νιώθετε… Ας δείξουμε επιτέλους και λίγη τρυφερότητα στη μάνα μας, την Ελλάδα, και στ’ αδέλφια μας, τους Συνέλληνες. Με το να μαστιγώνουμε ανελέητα ο ένας τον άλλο, μαστιγώνουμε τον ίδιο τον εαυτό μας. Με το να φτύνουμε το παρόν υπονομεύουμε θανάσιμα το μέλλον μας. Αντικειμενική και καλοπροαίρετη κριτική, ΝΑΙ, χρειάζεται και είναι εποικοδομητική. Πότε όμως; Μόνο όταν γίνεται από αγάπη και όχι από μίσος και ζήλια. Μόνο όταν γίνεται για το κοινό καλό και όχι για προσωπικά και κομματικά οφέλη. Ας ψαχτούμε όλοι μας, λοιπόν, κι ας κοιταχτούμε στον καθρέφτη. Ας αναρωτηθεί ο καθένας από μας με το χέρι στην καρδιά: «Εγώ για ποιο λόγο κρίνω, κατακρίνω και μαστιγώνω; Πόσο καλύτερος είμαι απ’ αυτούς που χτυπάω με το βούρδουλα της γλώσσας; Τι καλύτερο θα μπορούσα να κάνω στη θέση τους; Θα ήθελα να βρισκόμουνα στη θέση τους;»
Αν είμαστε ειλικρινείς, θα εκπλαγούμε με τα ευρήματα. Κι αν είμαστε καλοπροαίρετοι, θα βάλουμε λίγο νερό στο κρασί της οργής μας, και θα γίνουμε περισσότερο Άνθρωποι. Κι αν υψωθούμε στο πνευματικό επίπεδο του πρέσβη, θα επαναλάβουμε μαζί του πως κι εμείς νιώθουμε «τεράστια τρυφερότητα, ευγνωμοσύνη και θαυμασμό» για την Ελλάδα μας! Ας το δείξουμε έμπρακτα λοιπόν!
Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2009
Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος υπέρ της Παγκοσμιοποίησης!
Αξιότιμε κύριε Ιερώνυμε,
Στη συνέντευξη που παραχωρήσατε στο ΒΗΜΑ (8/2/2009), με την ευκαιρία συμπλήρωσης ενός έτους από την εκλογή σας στον αρχιεπισκοπικό “θρόνο”, είπατε κάποια πράγματα που χρήζουν διευκρινίσεων. Από την αρχή είχατε δώσει την εντύπωση ενός σεμνού και ταπεινού ιεράρχη, αν και ήσασταν προκλητικά απών σε “φλέγοντα” κοινωνικά προβλήματα, όπως τα τραγικά “Δεκεμβριανά” του 2008. Στην εν λόγω συνέντευξή σας, όμως, αποκαλύψατε κάποιες τολμηρές θέσεις σας. Ας δούμε, λοιπόν, μερικές δηλώσεις σας που αφήνουν ερωτηματικά ως προς τον καινούργιο ρόλο που θέλετε να παίξει η Εκκλησία μέσα στην Ελληνική κοινωνία, και ειδικότερα ως προς τη σχέση της με το κράτος.
Κατ’ αρχήν οι πολύ διπλωματικές δηλώσεις σας για το Βατοπαίδι με απογοήτευσαν. Είπατε συγκεκριμένα: «Το ότι ένα μοναστήρι έχει μια περιουσία δεν είναι κακό. Είναι φυσικό, ειδικά ένα μοναστήρι που υφίσταται αιώνες, να έχει συγκεντρώσει περιουσία με ισχυρούς τίτλους.» Διαφωνώ, κ. Ιερώνυμε. Είναι κάκιστο, αφύσικο και αντιχριστιανικό να έχει το Βατοπαίδι τόσο μεγάλη περιουσία σε μετρητά, μετοχές, ομόλογα και ακίνητα. Ο Ιησούς, που όλοι οι κληρικοί λένε πως είναι εκπρόσωποί του στη γη, "δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι”. Η μόνη του “περιουσία” ήταν ο χιτώνας και τα σανδάλια του. Εάν οι δωρεές, σε χρήμα ή ακίνητα, προς το κάθε “Βατοπαίδι” επιστρέφονταν άμεσα στο λαό για να καλύψουν τις ζωτικές του ανάγκες, τότε δεν θα είχαν συσσωρεύσει τα μοναστήρια και η Εκκλησία τόσο μεγάλη περιουσία.
Άλλωστε ο Ιησούς το είχε πει καθαρά: «Μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης…» Ωστόσο, κι αν ακόμη η συσσώρευση περιουσίας γινόταν με τη δικαιολογία ότι αργότερα θα τη διέθεταν για κοινωφελή ιδρύματα, η όλη ενασχόληση με χρηματιστηριακές και οικοδομικές επιχειρήσεις αποσπά τον κληρικό από τα πνευματικά καθήκοντα που έχει, δηλαδή να παρέχει πνευματική τροφή, ώστε να εξανθρωπιστεί το θηρίο που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος. Αυτό φυσικά προϋποθέτει ότι πρώτα θα έχει εξανθρωπιστεί ο ίδιος ο κλήρος, πράγμα που, δυστυχώς, δε βλέπουμε να είναι ο κανόνας… Όσο για το φιλανθρωπικό έργο, μπορούν κάλλιστα να το κάνουν και μη θρησκευτικές ανθρωπιστικές οργανώσεις.
Σχετικά με τον “Oρθόδοξο” πατριωτισμό, εκφραστήκατε μάλλον απαξιωτικά. Όμως αυτό δεν αρμόζει σε προκαθήμενο μιας Εκκλησίας που διατελεί σε θανάσιμο εναγκαλισμό με την Πολιτεία. Είπατε συγκεκριμένα: «Επειδή ακριβώς πιστεύω ότι οι περισσότεροι από εμάς συγκινούνται με έννοιες όπως η πατρίδα, η θρησκεία και η οικογένεια, έχω διαπιστώσει ότι τούτο ως σύνθημα προσφέρεται ως μέσον και τρόπος για την ανάδειξη άλλων σκοπιμοτήτων. Τούτο, δεν με συγκινεί, αυτό το σύνθημα. Τα πραγματικά προβλήματα της Εκκλησίας είναι άλλα και είναι τεράστια». Προφανώς με τη δήλωσή σας αυτή θέλατε να διαχωρίσετε τη θέση σας από συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα. Με εκπλήσσει όμως που το τρίπτυχο «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια» δεν σας συγκινεί! Άραγε ποια από τις τρεις λέξεις σας κάθεται στο στομάχι; Βέβαια, είπατε και κάτι άλλο στη συνέντευξη που σχεδόν μου λύνει την απορία.
Τι είπατε; Να σας το θυμίσω: «Πολλά από αυτά που περιγράφουμε σήμερα με τον όρο “παγκοσμιοποίηση” έχουν ξαναγίνει στην Ιστορία. Παγκοσμιοποίηση το λέμε σήμερα, κάποτε το έλεγαν Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ακόμα θα έλεγα και οι εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου.(…) Επομένως η παγκοσμιοποίηση δεν είναι καινούργιο φαινόμενο που πρέπει να μας πανικοβάλλει.(…)» Ώστε λοιπόν η παγκοσμιοποίηση δε σας φοβίζει! Ούτε αναρωτιέστε από ποιους και για ποιο λόγο επιβάλλεται; Για το καλό μας; Και πώς υλοποιείται μια παγκοσμιοποίηση-αυτοκρατορία στους λαούς, κύριε Ιερώνυμε; Μετά βαΐων και κλάδων ή με σκοτεινές μεθοδεύσεις οικονομικής κρίσης και την απειλή των όπλων; Αυτό δε σας πανικοβάλλει; Και δεν ανησυχείτε που αυτή η “παγκοσμιοποίηση” θα περιορίσει πολλές ελευθερίες και θα καταπατήσει ανθρώπινα δικαιώματα, πράγμα που θα έχει σαν συνέπεια λαϊκές εξεγέρσεις και αιματοχυσίες;
Στη συνέχεια είπατε, «Τις ξέρω τις απόψεις αυτές και τις σέβομαι, ως έκφραση του δικαιώματος των ανθρώπων στην ελευθερία της γνώμης. Τους παρακαλώ όμως να σεβαστούν και εκείνοι τις δικές μου.» Και ποιες είναι οι δικές σας απόψεις για το τρίπτυχο “Πατρίδα , Θρησκεία, Οικογένεια”; Δεν είδα να έχετε κάνει κάποια βήματα προς το διαχωρισμό Θρησκείας και Πολιτείας από το θανάσιμο εναγκαλισμό τους. Δεν σταματήσατε, π.χ., τις γελοίες φιέστες όπου στις θρησκευτικές γιορτές τα είδωλά σας (εικόνες, λείψανα, ζώνες και άλλα “ιερά” συμπράγκαλα ) συνοδεύονται από αγήματα στρατού ανά τη στεριά και τας νήσους της Ελληνικής Επικράτειας.
Κύριε Ιερώνυμε, στην ίδια συνέντευξή σας στο ΒΗΜΑ δηλώσατε: «Για μένα, στοχεύει στη σωτηρία του ανθρώπου, είναι βίωμα, πνευματική εμπειρία και ποτέ ιδεολογία. Για τον αδελφό Χριστόδουλο η Εκκλησία είχε έναν μεσσιανικό χαρακτήρα για τη σωτηρία του έθνους και ρόλο σε όλα τα εγκόσμια.» Πολύ σωστά το θέσατε. Κι εγώ μαζί σας. Τι σχέση, λοιπόν, έχουν τα εθνικοθρησκευτικά πανηγύρια που βλέπουμε κάθε τόσο να στήνονται με τη συμμετοχή Εκκλησίας και Πολιτείας; Διότι προτού δηλώσετε ότι το τρίπτυχο δε σας συγκινεί, προτού αποκηρύξετε το μεσσιανικό χαρακτήρα της Εκκλησίας, οφείλατε να σκεφτείτε τι έχει κάνει η Ορθοδοξία, που το συνεχίζετε κι εσείς, ώστε να εδραιωθεί το τρίπτυχο αυτό στη συνείδηση του Έλληνα. Μήπως καταδικάσατε ποτέ τις μεσαιωνικές και μεσσιανικές φιέστες σαν αυτή που περιγράφεται κατωτέρω;
«Ζάκυνθος- Κορυφώθηκαν χθες οι λατρευτικές εκδηλώσεις στη Ζάκυνθο για τη μνήμη της μεταφοράς του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Διονυσίου (…) διάρκειας δυόμισι ωρών. Η Λιτανεία καλύπτει μια απόσταση τριών χιλιομέτρων περίπου. (..)
Συμμετείχαν 25 Αρχιερείς, δεκάδες ιερείς και διάκονοι, αγήματα στρατού και των τριών όπλων, φιλαρμονικές, μαθητές και πλήθος κόσμου, καθ’ όλη τη διάρκεια της πομπής.
Τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση εκπροσώπησε ο υπουργός Υγείας κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος, πλαισιούμενος από τον αρχηγό του ΓΕΝ, βουλευτές και τις Αρχές της Ζακύνθου και των γύρω νησιών.
Κατά την έξοδο του Ιερού Σκηνώματος του Αγίου Διονυσίου από την Μονή του, χτυπούσαν οι καμπάνες, ρίπτονταν από το στρατό χαιρετιστήριες βολές και ηχούσαν οι σειρήνες των πλοίων, τα οποία ναυλοχούσαν στο λιμάνι της Ζακύνθου. (…)» Αντιπροσωπευτικό, ομολογουμένως, το δείγμα, για να μην αναφερθώ και στην Τήνο, όπου κάθε Δεκαπενταύγουστο βιώνουμε τον απόλυτο εναγκαλισμό Πολιτείας και αποστάτισσας Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς χορεύουν το εθνοκτόνο ταγκό τους.
Ώστε, λοιπόν, το τρίπτυχο δε σας συγκινεί, κύριε Ιερώνυμε! Εμένα, όμως, που είμαι της παλιάς σχολής, με συγκινεί πολύ το δίπτυχο “πατρίδα, οικογένεια”. Διότι η μεν οικογένεια είναι το κύτταρο της κοινωνίας, και αν αρρωστήσει το κύτταρο αρρωσταίνει ολόκληρος ο οργανισμός (κοινωνία), η δε πατρίδα είναι η μεγάλη μας οικογένεια, το κοινό μας σπιτικό, που άμα δεν το φροντίσουμε θα πέσει να μας πλακώσει, πράγμα που κινδυνεύει να μας συμβεί τώρα. Πέραν λοιπόν από φιλοσοφίες και ιδεοληψίες, το ίδιο το θεμελιώδες ένστικτο επιβίωσης και αυτοσυντήρησης επιβάλλει αυτό το δίπτυχο να το αγαπάμε, να το σεβόμαστε και να το φροντίζουμε. Εσείς, κύριε Ιερώνυμε, τι έχετε να πείτε για το δίπτυχο; Τι έχετε να πείτε στις οικογένειες που διαλύονται, ενώ τα παιδιά τους στρέφονται στη πρέζα για να παρηγορηθούν; Τι έχετε να πείτε στους νέους που καίνε το σύμβολο τους έθνους, τη σημαία μας, για την οποία έχουν χυθεί ποτάμια αίματος για να είστε εσείς κι εγώ ελεύθεροι; Τίποτα;
Ας επιστρέψουμε όμως στο πρώτο σκέλος της δήλωσής σας, το οποίο επαναλαμβάνω εδώ: «Για μένα, στοχεύει στη σωτηρία του ανθρώπου, είναι βίωμα, πνευματική εμπειρία και ποτέ ιδεολογία.» Ωραία, λοιπόν! Η Εκκλησία στοχεύει στη σωτηρία του ανθρώπου. Ποια σωτηρία όμως; Τη μεταθανάτια; Την αποφυγή των καζανιών της κόλασης τα οποία επινόησαν σκοτεινοί εγκέφαλοι και τα υιοθέτησε η Ορθοδοξία για να εκφοβίζει τα “πρόβατα” και να τα κρατάει μαντρωμένα στη στάνη για άρμεγμα; Γι’ αυτή τη σωτηρία μιλάτε; Αν όμως μιλάτε για βίωμα, και όχι ιδεολογία, τότε τι τα θέλετε τα δόγματα; Το δόγμα είναι κι αυτό μια ιδεολογία, για να ακριβολογούμε, μια ιδεοληψία. Αν μιλάτε για πνευματική εμπειρία τι ακριβώς εννοείτε; Υποψιάζομαι ότι θα εννοείτε (και) τα “Μυστήρια”. Όμως, η γνήσια πνευματική εμπειρία συνεπάγεται πνευματικό καρπό στη ζωή του ανθρώπου, κι εμείς τέτοιο καρπό δεν είδαμε, δεν βλέπουμε να παράγεται στη ζωή των υποτιθέμενων εκπροσώπων του Χριστού, ιερουργών της Ορθοδοξίας.
Κύριε Ιερώνυμε, θα είχα πολύ περισσότερα να σας πω, όμως δεν θέλω να κουράσω άλλο τους αναγνώστες που θα διαβάσουν αυτή την ανοιχτή επιστολή. Ελπίζω πως τούτες οι σκέψεις θα φτάσουν στ’ αυτιά σας και, αν μη τι άλλο, θα σας προβληματίσουν. Εκτός εάν οι βλοσυροί διαχειριστές της παγκοσμιοποίησης έχουν επιβάλει και σε σας και στον Οικουμενικό Πατριάρχη σιγήν ιχθύος και απόλυτη υπακοή, ώστε να μη χάσει η Εκκλησία τα κεκτημένα της στην απατηλή Νέα Τάξη Πραγμάτων που εξυφαίνεται στο παρασκήνιο. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που αμφότεροι δεν ανησυχείτε για το τι μαγειρεύεται εις βάρος της Ελλάδας στα βόρεια σύνορά μας και δεν αναλάβατε ποτέ καμία πρωτοβουλία για να γίνετε ειρηνοποιοί. Φαίνεται δε διαβάσατε ποτέ εκείνο που είπε ο Ιησούς: «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται.» Βλέπετε οι θρόνοι στους οποίους ανεβήκατε, ως μη οφείλατε, δεν σας κάνουν αυτόματα υιούς του Θεού. Κάποιου άλλου υιούς ίσως σας κάνουν, και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω…..
Στη συνέντευξη που παραχωρήσατε στο ΒΗΜΑ (8/2/2009), με την ευκαιρία συμπλήρωσης ενός έτους από την εκλογή σας στον αρχιεπισκοπικό “θρόνο”, είπατε κάποια πράγματα που χρήζουν διευκρινίσεων. Από την αρχή είχατε δώσει την εντύπωση ενός σεμνού και ταπεινού ιεράρχη, αν και ήσασταν προκλητικά απών σε “φλέγοντα” κοινωνικά προβλήματα, όπως τα τραγικά “Δεκεμβριανά” του 2008. Στην εν λόγω συνέντευξή σας, όμως, αποκαλύψατε κάποιες τολμηρές θέσεις σας. Ας δούμε, λοιπόν, μερικές δηλώσεις σας που αφήνουν ερωτηματικά ως προς τον καινούργιο ρόλο που θέλετε να παίξει η Εκκλησία μέσα στην Ελληνική κοινωνία, και ειδικότερα ως προς τη σχέση της με το κράτος.
Κατ’ αρχήν οι πολύ διπλωματικές δηλώσεις σας για το Βατοπαίδι με απογοήτευσαν. Είπατε συγκεκριμένα: «Το ότι ένα μοναστήρι έχει μια περιουσία δεν είναι κακό. Είναι φυσικό, ειδικά ένα μοναστήρι που υφίσταται αιώνες, να έχει συγκεντρώσει περιουσία με ισχυρούς τίτλους.» Διαφωνώ, κ. Ιερώνυμε. Είναι κάκιστο, αφύσικο και αντιχριστιανικό να έχει το Βατοπαίδι τόσο μεγάλη περιουσία σε μετρητά, μετοχές, ομόλογα και ακίνητα. Ο Ιησούς, που όλοι οι κληρικοί λένε πως είναι εκπρόσωποί του στη γη, "δεν είχε πού την κεφαλήν κλίναι”. Η μόνη του “περιουσία” ήταν ο χιτώνας και τα σανδάλια του. Εάν οι δωρεές, σε χρήμα ή ακίνητα, προς το κάθε “Βατοπαίδι” επιστρέφονταν άμεσα στο λαό για να καλύψουν τις ζωτικές του ανάγκες, τότε δεν θα είχαν συσσωρεύσει τα μοναστήρια και η Εκκλησία τόσο μεγάλη περιουσία.
Άλλωστε ο Ιησούς το είχε πει καθαρά: «Μη θησαυρίζετε θησαυρούς επί της γης…» Ωστόσο, κι αν ακόμη η συσσώρευση περιουσίας γινόταν με τη δικαιολογία ότι αργότερα θα τη διέθεταν για κοινωφελή ιδρύματα, η όλη ενασχόληση με χρηματιστηριακές και οικοδομικές επιχειρήσεις αποσπά τον κληρικό από τα πνευματικά καθήκοντα που έχει, δηλαδή να παρέχει πνευματική τροφή, ώστε να εξανθρωπιστεί το θηρίο που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος. Αυτό φυσικά προϋποθέτει ότι πρώτα θα έχει εξανθρωπιστεί ο ίδιος ο κλήρος, πράγμα που, δυστυχώς, δε βλέπουμε να είναι ο κανόνας… Όσο για το φιλανθρωπικό έργο, μπορούν κάλλιστα να το κάνουν και μη θρησκευτικές ανθρωπιστικές οργανώσεις.
Σχετικά με τον “Oρθόδοξο” πατριωτισμό, εκφραστήκατε μάλλον απαξιωτικά. Όμως αυτό δεν αρμόζει σε προκαθήμενο μιας Εκκλησίας που διατελεί σε θανάσιμο εναγκαλισμό με την Πολιτεία. Είπατε συγκεκριμένα: «Επειδή ακριβώς πιστεύω ότι οι περισσότεροι από εμάς συγκινούνται με έννοιες όπως η πατρίδα, η θρησκεία και η οικογένεια, έχω διαπιστώσει ότι τούτο ως σύνθημα προσφέρεται ως μέσον και τρόπος για την ανάδειξη άλλων σκοπιμοτήτων. Τούτο, δεν με συγκινεί, αυτό το σύνθημα. Τα πραγματικά προβλήματα της Εκκλησίας είναι άλλα και είναι τεράστια». Προφανώς με τη δήλωσή σας αυτή θέλατε να διαχωρίσετε τη θέση σας από συγκεκριμένο πολιτικό κόμμα. Με εκπλήσσει όμως που το τρίπτυχο «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια» δεν σας συγκινεί! Άραγε ποια από τις τρεις λέξεις σας κάθεται στο στομάχι; Βέβαια, είπατε και κάτι άλλο στη συνέντευξη που σχεδόν μου λύνει την απορία.
Τι είπατε; Να σας το θυμίσω: «Πολλά από αυτά που περιγράφουμε σήμερα με τον όρο “παγκοσμιοποίηση” έχουν ξαναγίνει στην Ιστορία. Παγκοσμιοποίηση το λέμε σήμερα, κάποτε το έλεγαν Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Ακόμα θα έλεγα και οι εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου.(…) Επομένως η παγκοσμιοποίηση δεν είναι καινούργιο φαινόμενο που πρέπει να μας πανικοβάλλει.(…)» Ώστε λοιπόν η παγκοσμιοποίηση δε σας φοβίζει! Ούτε αναρωτιέστε από ποιους και για ποιο λόγο επιβάλλεται; Για το καλό μας; Και πώς υλοποιείται μια παγκοσμιοποίηση-αυτοκρατορία στους λαούς, κύριε Ιερώνυμε; Μετά βαΐων και κλάδων ή με σκοτεινές μεθοδεύσεις οικονομικής κρίσης και την απειλή των όπλων; Αυτό δε σας πανικοβάλλει; Και δεν ανησυχείτε που αυτή η “παγκοσμιοποίηση” θα περιορίσει πολλές ελευθερίες και θα καταπατήσει ανθρώπινα δικαιώματα, πράγμα που θα έχει σαν συνέπεια λαϊκές εξεγέρσεις και αιματοχυσίες;
Στη συνέχεια είπατε, «Τις ξέρω τις απόψεις αυτές και τις σέβομαι, ως έκφραση του δικαιώματος των ανθρώπων στην ελευθερία της γνώμης. Τους παρακαλώ όμως να σεβαστούν και εκείνοι τις δικές μου.» Και ποιες είναι οι δικές σας απόψεις για το τρίπτυχο “Πατρίδα , Θρησκεία, Οικογένεια”; Δεν είδα να έχετε κάνει κάποια βήματα προς το διαχωρισμό Θρησκείας και Πολιτείας από το θανάσιμο εναγκαλισμό τους. Δεν σταματήσατε, π.χ., τις γελοίες φιέστες όπου στις θρησκευτικές γιορτές τα είδωλά σας (εικόνες, λείψανα, ζώνες και άλλα “ιερά” συμπράγκαλα ) συνοδεύονται από αγήματα στρατού ανά τη στεριά και τας νήσους της Ελληνικής Επικράτειας.
Κύριε Ιερώνυμε, στην ίδια συνέντευξή σας στο ΒΗΜΑ δηλώσατε: «Για μένα, στοχεύει στη σωτηρία του ανθρώπου, είναι βίωμα, πνευματική εμπειρία και ποτέ ιδεολογία. Για τον αδελφό Χριστόδουλο η Εκκλησία είχε έναν μεσσιανικό χαρακτήρα για τη σωτηρία του έθνους και ρόλο σε όλα τα εγκόσμια.» Πολύ σωστά το θέσατε. Κι εγώ μαζί σας. Τι σχέση, λοιπόν, έχουν τα εθνικοθρησκευτικά πανηγύρια που βλέπουμε κάθε τόσο να στήνονται με τη συμμετοχή Εκκλησίας και Πολιτείας; Διότι προτού δηλώσετε ότι το τρίπτυχο δε σας συγκινεί, προτού αποκηρύξετε το μεσσιανικό χαρακτήρα της Εκκλησίας, οφείλατε να σκεφτείτε τι έχει κάνει η Ορθοδοξία, που το συνεχίζετε κι εσείς, ώστε να εδραιωθεί το τρίπτυχο αυτό στη συνείδηση του Έλληνα. Μήπως καταδικάσατε ποτέ τις μεσαιωνικές και μεσσιανικές φιέστες σαν αυτή που περιγράφεται κατωτέρω;
«Ζάκυνθος- Κορυφώθηκαν χθες οι λατρευτικές εκδηλώσεις στη Ζάκυνθο για τη μνήμη της μεταφοράς του Ιερού Λειψάνου του Αγίου Διονυσίου (…) διάρκειας δυόμισι ωρών. Η Λιτανεία καλύπτει μια απόσταση τριών χιλιομέτρων περίπου. (..)
Συμμετείχαν 25 Αρχιερείς, δεκάδες ιερείς και διάκονοι, αγήματα στρατού και των τριών όπλων, φιλαρμονικές, μαθητές και πλήθος κόσμου, καθ’ όλη τη διάρκεια της πομπής.
Τον πρωθυπουργό και την κυβέρνηση εκπροσώπησε ο υπουργός Υγείας κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος, πλαισιούμενος από τον αρχηγό του ΓΕΝ, βουλευτές και τις Αρχές της Ζακύνθου και των γύρω νησιών.
Κατά την έξοδο του Ιερού Σκηνώματος του Αγίου Διονυσίου από την Μονή του, χτυπούσαν οι καμπάνες, ρίπτονταν από το στρατό χαιρετιστήριες βολές και ηχούσαν οι σειρήνες των πλοίων, τα οποία ναυλοχούσαν στο λιμάνι της Ζακύνθου. (…)» Αντιπροσωπευτικό, ομολογουμένως, το δείγμα, για να μην αναφερθώ και στην Τήνο, όπου κάθε Δεκαπενταύγουστο βιώνουμε τον απόλυτο εναγκαλισμό Πολιτείας και αποστάτισσας Ορθόδοξης Εκκλησίας, καθώς χορεύουν το εθνοκτόνο ταγκό τους.
Ώστε, λοιπόν, το τρίπτυχο δε σας συγκινεί, κύριε Ιερώνυμε! Εμένα, όμως, που είμαι της παλιάς σχολής, με συγκινεί πολύ το δίπτυχο “πατρίδα, οικογένεια”. Διότι η μεν οικογένεια είναι το κύτταρο της κοινωνίας, και αν αρρωστήσει το κύτταρο αρρωσταίνει ολόκληρος ο οργανισμός (κοινωνία), η δε πατρίδα είναι η μεγάλη μας οικογένεια, το κοινό μας σπιτικό, που άμα δεν το φροντίσουμε θα πέσει να μας πλακώσει, πράγμα που κινδυνεύει να μας συμβεί τώρα. Πέραν λοιπόν από φιλοσοφίες και ιδεοληψίες, το ίδιο το θεμελιώδες ένστικτο επιβίωσης και αυτοσυντήρησης επιβάλλει αυτό το δίπτυχο να το αγαπάμε, να το σεβόμαστε και να το φροντίζουμε. Εσείς, κύριε Ιερώνυμε, τι έχετε να πείτε για το δίπτυχο; Τι έχετε να πείτε στις οικογένειες που διαλύονται, ενώ τα παιδιά τους στρέφονται στη πρέζα για να παρηγορηθούν; Τι έχετε να πείτε στους νέους που καίνε το σύμβολο τους έθνους, τη σημαία μας, για την οποία έχουν χυθεί ποτάμια αίματος για να είστε εσείς κι εγώ ελεύθεροι; Τίποτα;
Ας επιστρέψουμε όμως στο πρώτο σκέλος της δήλωσής σας, το οποίο επαναλαμβάνω εδώ: «Για μένα, στοχεύει στη σωτηρία του ανθρώπου, είναι βίωμα, πνευματική εμπειρία και ποτέ ιδεολογία.» Ωραία, λοιπόν! Η Εκκλησία στοχεύει στη σωτηρία του ανθρώπου. Ποια σωτηρία όμως; Τη μεταθανάτια; Την αποφυγή των καζανιών της κόλασης τα οποία επινόησαν σκοτεινοί εγκέφαλοι και τα υιοθέτησε η Ορθοδοξία για να εκφοβίζει τα “πρόβατα” και να τα κρατάει μαντρωμένα στη στάνη για άρμεγμα; Γι’ αυτή τη σωτηρία μιλάτε; Αν όμως μιλάτε για βίωμα, και όχι ιδεολογία, τότε τι τα θέλετε τα δόγματα; Το δόγμα είναι κι αυτό μια ιδεολογία, για να ακριβολογούμε, μια ιδεοληψία. Αν μιλάτε για πνευματική εμπειρία τι ακριβώς εννοείτε; Υποψιάζομαι ότι θα εννοείτε (και) τα “Μυστήρια”. Όμως, η γνήσια πνευματική εμπειρία συνεπάγεται πνευματικό καρπό στη ζωή του ανθρώπου, κι εμείς τέτοιο καρπό δεν είδαμε, δεν βλέπουμε να παράγεται στη ζωή των υποτιθέμενων εκπροσώπων του Χριστού, ιερουργών της Ορθοδοξίας.
Κύριε Ιερώνυμε, θα είχα πολύ περισσότερα να σας πω, όμως δεν θέλω να κουράσω άλλο τους αναγνώστες που θα διαβάσουν αυτή την ανοιχτή επιστολή. Ελπίζω πως τούτες οι σκέψεις θα φτάσουν στ’ αυτιά σας και, αν μη τι άλλο, θα σας προβληματίσουν. Εκτός εάν οι βλοσυροί διαχειριστές της παγκοσμιοποίησης έχουν επιβάλει και σε σας και στον Οικουμενικό Πατριάρχη σιγήν ιχθύος και απόλυτη υπακοή, ώστε να μη χάσει η Εκκλησία τα κεκτημένα της στην απατηλή Νέα Τάξη Πραγμάτων που εξυφαίνεται στο παρασκήνιο. Ίσως αυτός να είναι ο λόγος που αμφότεροι δεν ανησυχείτε για το τι μαγειρεύεται εις βάρος της Ελλάδας στα βόρεια σύνορά μας και δεν αναλάβατε ποτέ καμία πρωτοβουλία για να γίνετε ειρηνοποιοί. Φαίνεται δε διαβάσατε ποτέ εκείνο που είπε ο Ιησούς: «Μακάριοι οι ειρηνοποιοί ότι αυτοί υιοί Θεού κληθήσονται.» Βλέπετε οι θρόνοι στους οποίους ανεβήκατε, ως μη οφείλατε, δεν σας κάνουν αυτόματα υιούς του Θεού. Κάποιου άλλου υιούς ίσως σας κάνουν, και ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω…..
Πέμπτη 12 Φεβρουαρίου 2009
Η Βίβλος: τα "κόκαλα" και το "ψαχνό"
Τα αναθέματα (ΟΥΑΙ) του Ιησού - αν βέβαια τα διατύπωσε ο ίδιος και δεν τα έβαλαν αργότερα στο στόμα του οι σκοτισμένοι μάγειροι των Ευαγγελίων - δεν είναι και ό,τι ιερότερο έχει να επιδείξει στη διακονία του. Επιπλέον αντιτίθενται σε άλλο λόγο που φέρεται ότι είπε: "...Όστις δε είπη (προς τον αδελφόν αυτού) 'Μωρέ' θέλει είσθε ένοχος εις την γέενναν του πυρός" (Ματθ. Ε:22)
Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο, πάντως, ότι όποιος ενστερνίζεται ολόκληρη τη Βίβλο ως τον αλάνθαστο λόγο του Θεού θέλει δε θέλει θα μπολιαστεί και από το εκδικητικό πνεύμα – μια τάση για τιμωρία και αφορισμό των "αμαρτωλών" – που είναι διάχυτο εκεί μέσα, και όχι μόνο στην Παλαιά Διαθήκη και την Αποκάλυψη. Αυτή την τάση κριτικής, βέβαια, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό την έχουμε όλοι μας. Είναι η εκδήλωση της έμφυτης ανάγκης για εξέλιξη και ηθική τελείωση του ανθρώπου. Γι αυτό από το πρωί μέχρι το βράδυ κρίνουμε τους πάντες και τα πάντα γύρω μας. Ενσυνείδητα ή ασυνείδητα διψάμε για κάτι καλύτερο. Άλλωστε, το Σύμπαν ολόκληρο είναι μια ακατάπαυστα εξελισσόμενη οντότητα.
Ακόμη και στα Ευαγγέλια και στις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου βρίσκουμε εδάφια γεμάτα μίσος και εκδίκηση, γραμμένα στ’ όνομα του Θεού. Προσωπικά δεν ενδιαφέρθηκα ποτέ, ούτε θα διέθετα το χρόνο, για να ερευνήσω την ιστορικότητα του Ιησού. Είτε υπάρχουν ιστορικές αποδείξεις ότι είναι ο Θεός-Σωτήρας που πιστεύει ο Χριστιανισμός ότι είναι, είτε όχι, μου είναι αδιάφορο, απλούστατα διότι μπορεί να είχα γεννηθεί σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη σε προ Χριστού εποχή και να μην είχα ακούσει τίποτα γι' αυτόν ώστε να "σωθώ" κι εγώ. Μ’ ενδιέφερε όμως να μελετήσω τη Βίβλο και ιδιαίτερα τα λόγια που αποδίδονται στον άνθρωπο Ιησού, στο πλαίσιο της αναζήτησης της Αλήθειας για το ποια είμαι, ποια η σχέση μου με τον Ανώτερο Εαυτό και με το Σύμπαν, και ποια διδασκαλία είναι κατάλληλη για τροφή της ψυχής, αναγέννηση του πνεύματος και οικοδομή του χαρακτήρα.
Και πραγματικά υπάρχουν πολλά εμνευσμένα εδάφια, αρκεί να προσεγγίσει κανείς τη Βίβλο με ελεύθερο πνεύμα, χωρίς μισαλλοδοξία, φόβο ή προκατάληψη. Κατά την ταπεινή μου άποψη, ούτε τα πετάμε όλα, ούτε τα δεχόμαστε όλα. Πρέπει να διαλέξουμε το ψαχνό από τα κόκαλα. Αν είμαστε ειλικρινείς, το πνεύμα μέσα μας θα μας οδηγήσει τι να πάρουμε και τι ν’ αφήσουμε. Η άποψη του ιερατείου ότι οι κοινοί θνητοί δε μπορούν να ερμηνεύσουν σωστά τη Βίβλο και θα πλανηθούν οπωσδήποτε, δε με βρίσκει σύμφωνη. Στο κάτω-κάτω, το να πλανηθεί κάποιος επειδή έψαχνε με δίψα για την αλήθεια είναι πιο αξιοπρεπές και πιο υπεύθυνο από του να υιοθετήσει άκριτα, λόγω φόβου και πειθαναγκασμού, τις πλάνες άλλων, έστω κι αν αυτοί λέγονται Πατέρες της Εκκλησίας. Διότι ουδείς άνθρωπος είναι αλάνθαστος.
Ερευνώντας, λοιπόν, βρήκα ότι ακόμη και στην Καινή Διαθήκη, που υποτίθεται ότι είναι το Ευαγγέλιο της Αγάπης, δε λείπουν οι απειλές, οι κατάρες και η εκδικητικότητα. Παραθέτω μερικά εδάφια – σκέτη τρομοκρατία:
«Τότε θέλει ειπεί και προς τους εξ αριστερών• Υπάγετε απ' εμού οι καταραμένοι εις το πυρ το αιώνιο, το ετοιμασμένο δια τον διάβολο και τους αγγέλους αυτού.» (Κατά Ματθαίον 25:41)
«Αλλά, θα σας δείξω ποιον να φοβηθείτε: Φοβηθείτε εκείνον που, αφού θανατώσει, έχει εξουσία να ρίξει στη γέεννα• ναι, σας λέω, αυτόν να φοβηθείτε.» (Κατά Λουκά, 12: 5)
«Όστις δεν αγαπά τον Κύριο Ιησού Χριστό, ας είναι ανάθεμα.» (Α´ Κορινθίους, 16:12)
«Καθώς προείπαμε, και τώρα πάλι λέγω• Εάν τις σας κηρύττει άλλο Ευαγγέλιο παρά εκείνο, το οποίον παραλάβετε, ας είναι ανάθεμα. » (Προς Γαλάτας 1:9)
«Γενικώς ακούεται ότι είναι μεταξύ σας πορνεία, και τοιαύτη πορνεία, ήτις ουδέ μεταξύ των εθνών ονομάζεται, ώστε να έχει τις την γυναίκα του πατρός αυτού. (…) Εν τω ονόματι του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, αφού συναχθείτε σεις και το δικό μου πνεύμα με την δύναμιν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, να παραδώσετε τον τοιούτον εις τον Σατανά προς όλεθρο της σαρκός, δια να σωθεί το πνεύμα αυτού εν τη ημέρα του Κυρίου Ιησού.» (Α´ Κορινθίους 5: 1,4,5)
Ούτε λίγο ούτε πολύ στα προηγούμενα εδάφια έχουμε προτροπή του Παύλου για μαύρη μαγεία ώστε να προκληθεί ο θάνατος ενός ανθρώπου. Η θρησκευτική πλάνη σε όλο της το σκοτεινό μεγαλείο! Δεν είχε παρατηρήσει ο Απόστολος Παύλος ότι ο Θεός «βρέχει επί δικαίους και αδίκους και ανατέλλει τον ήλιο αυτού επί πονηρούς και αγαθούς»; Δεν είχε μάθει για το περί αγάπης μήνυμα του Χριστού; Δεν είχε άραγε φωτιστεί από το Πνεύμα του Θεού όταν έλεγε αυτά τα λόγια; Τα είπε όντως ή μήπως κάποιοι φανατικοί τα έβαλαν στο στόμα του πολύ αργότερα; Όπως και να ’χει το πράγμα, δε νομίζω ότι χρειάζεται πολλή σκέψη για να τ’ απορρίψει κανείς ως προτροπή σε φόνο, δηλαδή παράβαση της 6ης εντολής του Θεού - "Ου Φονεύσεις".
Δυστυχώς σε κάτι τέτοια εδάφια έχει στηριχτεί η Εκκλησία για να δικαιολογήσει τους αφορισμούς και τα αναθέματα με τα οποία έχει κατά το παρελθόν "δέσει" αντιφρονούντας αιρετικούς. Οι αφορισμοί είναι ένα τραγικό κεφάλαιο στην ιστορία της Εκκλησίας που το μόνο που πέτυχαν ήταν να προσθέτουν κάθε φορά μερικές ακόμη στρατιές καλοπροαίρετων ανθρώπων στις στρατιές των άθεων. Όπως είπα, όμως, και όπως όλοι γνωρίζουν, η Βίβλος εμπεριέχει και πνευματικά διαμάντια, και είναι εκείνα τα διαμάντια που την έχουν κάνει τον τελευταίο αιώνα να είναι σταθερά best seller παγκοσμίως. Παραθέτω δύο χωρία-ύμνους στην αγάπη χωρίς όρους.
«Ακούσατε ότι ειπώθηκε: “Θα αγαπάς τον πλησίον σου", και θα μισείς τον εχθρό σου. Εγώ, όμως, σας λέω: “Να αγαπάτε τούς εχθρούς σας, να ευλογείτε εκείνους που σας καταριούνται, να ευεργετείτε εκείνους που σας μισούν, και να προσεύχεστε για εκείνους που σας βλάπτουν και σας κατατρέχουν”.» (Ματθαίου Ε´: 43-44)
«Αν μιλάω τις γλώσσες των ανθρώπων και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, έγινα ένα κομμάτι χαλκός ηχών και κύμβαλο αλαλάζον. (…) Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί• η αγάπη δεν φθονεί• η αγάπη δεν αυθαδιάζει, δεν υπερηφανεύεται, δεν φέρεται με απρέπεια, δεν ζητάει τα δικά της, δεν εξάπτεται, δεν συλλογίζεται το κακό• δεν χαίρεται στην αδικία, συγχαίρει όμως στην αλήθεια. Όλα τα ανέχεται, όλα τα πιστεύει, όλα τα ελπίζει, όλα τα υπομένει. Η αγάπη δεν ξεπέφτει ποτέ…» (Α´ Κορινθίους 13:1, 4-8)
Συμπέρασμα: Τα "κόκαλα" πρέπει να φύγουν από τη Βίβλο, αν πρόκειται ποτέ ν' αποτελέσει ένα εύχρηστο και ευκολοχώνευτο πνευματικό εγχειρίδιο για Χριστιανούς και μη. Η εικόνα ενός βλοσυρού Θεού που τάχα καταράστηκε τον άνθρωπο την επομένη της Δημιουργίας, ενός Θεού που προτρέπει το δήθεν "εκλεκτό λαό" του να σφαγιάζει άλλους λαούς και να οικειοποιείται τους αμπελώνες τους, ενός Θεού που ετοιμάζει τα καζάνια της κόλασης και δε βλέπει την ώρα και τη στιγμή να ρίξει τα πλάσματά του μέσα, πρέπει ν’ αντικατασταθεί με την εικόνα του Θεού της ΑΓΑΠΗΣ, αν πρόκειται ποτέ η ανθρωπότητα να ωριμάσει πνευματικά με ό,τι καλό αυτό συνεπάγεται.
Τώρα το ότι υπάρχουν κυρίαρχοι φυσικοί και πνευματικοί νόμοι, η παραβίαση των οποίων αναπόφευκτα έχει αρνητικές συνέπειες για άτομα, έθνη και την ανθρωπότητα σαν σύνολο, δε δίνει σε κανέναν από εμάς το δικαίωμα για εκδίκηση και κατάρες, για να εξαναγκάσουμε το νόμο της σποράς και του θερισμού να ενεργοποιηθεί μια ώρα αρχύτερα και με τον τρόπο που θα θέλαμε εμείς.
Εκτενέστερη ανάλυση της Βίβλου θα βρείτε εδώ.
Όταν η εθνική τραγωδία προαναγγέλλεται με κυνισμό...
Η είδηση για την παρασκηνιακά εξυφαινόμενη εθνική μειοδοσία βγήκε το 2005, λίγο μπαγιάτικη τώρα, αλλά κάλλιο αργά να ξυπνάμε παρά ποτέ. Ψιθύρους επί του εφιαλτικού σεναρίου είχα ακούσει, βέβαια, αλλά τις είχα θεωρήσει κακόβουλες φημολογίες. Τις αμφιβολίες μου, όμως, ήρθε να τις διαλύσει εντελώς το ηχητικό ντοκουμέντο που αναρτήθηκε χτες στο καλό ιστολόγιο apneagr .
Η είδηση μ’ έκανε μπαρούτι και ανάρτησα πάραυτα ένα οργισμένο σχόλιο, το οποίο θα παραθέσω και εδώ εμπλουτισμένο. Όσο περισσότεροι μαθαίνουν την αλήθεια, έστω και τώρα, τόσο το καλύτερο. Άλλωστε ειδήσεις που προαναγγέλλουν εθνική καταστροφή είναι πάντα επίκαιρες. Παραθέτω πρώτα το κατάπτυστο κείμενο της προσφώνησης της τέως Προέδρου της Βουλής, κυρίας Μπενάκη, προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια, ο οποίος είχε εκλεγεί πανηγυρικά από τη Βουλή στις 8/2/2005 και ορκίστηκε ως 6ος Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας στις 12/3/2005.
Η κυρία Ψαρούδα-Μπενάκη είπε μεταξύ άλλων:
Δείτε παρακαλώ το video της προσφώνησης εδώ.
***Και δεν ήχησαν οι σειρήνες του Λυκαβηττού στην προσφώνηση της κ. Μπενάκη. Όοχι!
***Και δεν διέρρηξε ο υπερπατριώτης Κάρολος Παπούλιας τα ιμάτιά του όταν άκουσε την κ. Μπενάκη να εκφωνεί τέτοια λόγια... Επομένως αλήθειες έλεγε…
***Και δεν την καθαίρεσε πάραυτα η Ν.Δ. από Πρόεδρο της Βουλής. Άρα γνωστές αλήθειες έλεγε…
***Και δεν κατέβασε το ΠΑΣΟΚ το Πανελλήνιο στους δρόμους και τις πλατείες όλης της Ελλάδας για να διαμαρτυρηθούν. Προφανώς αλήθειες έλεγε η Πρόεδρος της Βουλής.
***Και δε σχολίασαν τη μαύρη είδηση, μετά κρουστών και τυμπάνων, οι καιροσκόποι, ου μην αλλά και διαπλεκόμενοι, μεγαλοδημοσιογράφοι σαν το Μάκη, το Νίκο και τον άλλο Νίκο. Δεν ξεσκέπασαν τη συνωμοσία εθνικής μειοδοσίας που εξυφαίνεται εις βάρος της χώρας μας, ώστε να την καταγγείλουν δημόσια…
***Και δεν ξεσήκωσε τους “ευσεβείς” Ορθόδοξους Χριστιανούς ο μακαριστός "εθνάρχης" Χριστόδουλος να τους βγάλει στους δρόμους, όπως έκανε για τις ταυτότητες, και να διατάξει οι καμπάνες όλων των εκκλησιών να ηχούν πένθιμα. Άρα σεβόταν κι αυτός τα όρια που οι μεγάλοι είχαν θέσει;;
***Και δεν ξεσηκώθηκαν οι καλοβολεμένοι ακαδημαϊκοί και πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, ώστε στη συνέχεια να βγάλουν στους δρόμους τη μαθητιώσα και φοιτητιώσα νεολαία . Άρα έχουν λουφάξει κι αυτοί για να περισώσουν τα προνόμιά τους…
***Και δε διοργάνωσαν συναυλίες οι υπερπατριώτες τραγουδιστές, σαν τον Νταλάρα, π.χ., για ν' αφυπνιστεί ο κόσμος... Άρα πέρα βρέχει και για τους ματσωμένους καλλιτέχνες...
***Και δε βγήκαν έξαλλοι στους δρόμους χτυπώντας τις κόρνες των αυτοκινήτων τους οι οπαδοί του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού, της ΑΕΚ, του ΠΑΟΚ, κλπ. Άρα μόνο τη στρογγυλή “θεά” προσκυνάνε…
Αλίμονο, αδέλφια, ο λαός καθεύδει ύπνο βαθύ και οι εθνικοί μειοδότες πολιτικοί μας ετοιμάζονται στα παρασκήνια να μας παραδώσουν σε ξένες “αρχές και εξουσίες”, ως πρόβατα επί σφαγήν. Αυτό θα πει εκφυλισμός του κυττάρου. Αυτό θα πει το να έχεις εθιστεί να χάνεις… Αυτό θα πει το να καταριέσαι τη μοίρα σου, μετρώντας χαμένες πατρίδες… Αυτό θα πει να σέρνεσαι, μοιραίος κι άβουλος, χωρίς πίστη στον εαυτό σου, χωρίς όνειρα, χωρίς ιδανικά, παρά μόνο το χρήμα και την ικανοποίηση των αισθήσεων. Αυτό τελικά θα πει να είσαι ένας ζωντανός νεκρός, απόβλητο της ιστορίας…
Μήπως όμως αδικώ την πολιτική μας ηγεσία; Εδώ και τώρα, λοιπόν, τι έχει να πει ο αυριανός πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου για το θέμα; Καθαρή την αλήθεια να μας πει κι όχι μισόλογα! Εδώ και τώρα να βγάλει κι αυτός τη μάσκα της υποκρισίας και ν' απαντήσει: γιατί το ΠΑΣΟΚ δεν είχε καταγγείλει τότε την Πρόεδρο της Βουλής; Γιατί δεν το κάνει έστω τώρα;
Το ερώτημα βέβαια προς τον κύριο Παπανδρέου είναι ρητορικό, διότι ο άνθρωπος έχει ομολογήσει τις θέσεις του από τότε που ήταν Υπουργός Εξωτερικών. Να τι είχε πει:
«Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ότι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας.» Δείτε εδώ.
«Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γης λιγότερα από εκείνα που μας ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείς, παρά να έχουμε ότι μας ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιας ξαφνικής επίθεσης κακόβουλων γειτόνων εναντίον μας.» Δείτε εδώ.
Ας το διαψεύσει, όμως, αν είναι συκοφαντία, και τότε εγώ θα ζητήσω αμέσως συγνώμη, μετανιώνοντας και νηστεύοντας για την αμαρτία μου "εν σάκκω και σποδώ". Αναμένω διάψευση από τον κ. Παπανδρέου. Και προσδοκώ βεβαίωση ότι όλα θα πάνε καλά για την Ελλάδα με εκείνον πρωθυπουργό. Αλλιώς, γιατί βιάζεται τόσο πολύ να πάρει την εξουσία; Για να χρεωθεί, αύριο μεθαύριο, με το έγκλημα της εθνικής μειοδοσίας;
ΜΗ ΓΕΝΟΙΤΟ!!!
Δευτέρα 9 Φεβρουαρίου 2009
Οικολογική συνείδηση και αποβράσματα…
Κάθε τόσο, όταν άνεμος πολλών μποφόρ φυσάει προς τη στεριά, η θάλασσα ξερνάει στις παραλίες όλα εκείνα τα “τρόφιμα” που της πετούν στο στομάχι συνάνθρωποί μας με “ευαίσθητη” οικολογική συνείδηση - δηλαδή “τρόφιμα” που δε μπορεί να χωνέψει με τίποτα.Έτσι, αν είχες την ιδέα να πας σε καμιά κοντινή παραλία του Σαρωνικού για να ηρεμήσεις λίγο από τη βαβούρα της Αθήνας, βρίσκεσαι μπροστά σ’ ένα θλιβερό θέαμα που σε κάνει να αηδιάζεις και να ντρέπεσαι. Προσπαθείς να το αγνοήσεις και να κοιτάζεις μακριά στη γαλάζια κυματισμένη θάλασσα, παίρνοντας μερικές βαθιές εισπνοές για ν’ αναζωογονήσεις τα πνευμόνια σου, αλλά δεν τα καταφέρνεις. Θέλεις δε θέλεις το βλέμμα σου θα πέσει πάνω στη φρέσκια πλούσια σκουπιδοσοδειά και θ’ αναστενάξεις…
Αχ αυτός ο άνθρωπος πόσο βάρβαρα φέρεται προς τη Φύση... Και πόσο ηλίθιος είναι, αφού ό,τι κάνει εναντίον της το εισπράττει πολλαπλάσια... Τα σκουπίδια θα μείνουν στην παραλία μέχρις ότου δυνατοί αέρηδες φυσήξουν αντίθετα και τα σπρώξουν πάλι προς τη θάλασσα. Όχι όλα όμως. Τα βαριά αντικείμενα κι εκείνα που χώθηκαν εν μέρει στην άμμο θα μείνουν εκεί για να τα "απολαύσουν" οι λουόμενοι το καλοκαίρι. Σ’ αυτά θα προστεθούν και καινούργια, όταν τα μποφόρ ξανασηκώσουν μανιασμένα κύματα, και έτσι η ασχήμια θα πολλαπλασιαστεί. Κάποιοι δήμαρχοι της Αττικής δε βρίσκουν ποτέ χρόνο και χρήμα για να καθαρίζουν τις παραλίες των Δήμων τους. Βλέπετε, το καθάρισμα των ακτών δεν έχει μίζες… Άχαρη δουλειά!
Αλήθεια, εκείνοι που ασχολούνται με την ανεκπαίδευτη Παιδεία, πότε θα προσθέσουν και το μάθημα του Πολιτισμού στη Στοιχειώδη και Μέση Εκπαίδευση; Πότε θα καταλάβουν ότι ο Πολιτισμός αρχίζει με τη διαμόρφωση οικολογικής συνείδησης, με την καθαριότητα και την τάξη, με το σεβασμό στο περιβάλλον και στο συνάνθρωπο; Πότε θα καταλάβουν ότι ο ζωτικής σημασίας για την οικονομία της χώρας μας Τουρισμός έχει άμεση συνάρτηση με την καθαριότητα των πόλεων, της υπαίθρου και των ακτών μας;
Και μέχρι τότε που θα μπει ο πολιτισμός ως μάθημα στα σχολεία, αν μπει ποτέ, πότε οι αρχές θ’ αρχίσουν να βάζουν τσουχτερά πρόστιμα στους ασυνείδητους που ρυπαίνουν τις θάλασσες και τις ακτές; Και πότε οι πολίτες θα μάθουν να τιμωρούν τους δημάρχους που δε φροντίζουν την καθαριότητα του Δήμου τους, αντί να τους προσκυνάνε ισοβίως;
Αν αντέχετε στο αποκρουστικό θέαμα, δείτε παρακαλώ τι φωτογράφισα σήμερα σε μια κοντινή παραλία. Ίσως το σοκ ευαισθητοποιήσει κάποιους. Κάνοντας κλικ πάνω στη φωτογραφία, θα δείτε το σκουπιδομάνι σε όλη του την ασχήμια...
Δεν είναι έτσι, αν έτσι νομίζετε, κ. Χρήστο Γιανναρά
Αξιότιμε κύριε Γιανναρά, στο άρθρο σας με τον τίτλο «Καθηλωμένοι σε μηδενική βάση», που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή στις 8 Φεβρουαρίου 2009, εκθέσατε για μια ακόμη φορά κάποιες ολοκληρωτικές πολιτικές ιδέες που έχετε σχετικά με τη λειτουργία της Δημοκρατίας. Δεν είναι η πρώτη φορά που οι απόψεις σας, κύριε Γιανναρά, με βρίσκουν αντίθετη, και νιώθω χρέος μου να σχολιάσω μερικές από τις πιο ακραίες θέσεις που διατυπώσατε στο συγκεκριμένο άρθρο, τις οποίες και θα παραθέσω στη συνέχεια με κόκκινο:
Κυριακή 8 Φεβρουαρίου 2009
Λαζόπουλος ο Μέγας στο ΣΚΑΪ
Αγαπητέ Απόστολε, παρακαλώ επίτρεψέ μου να σε αποκαλώ ‘Απόστολο’, τώρα που ανήκεις στους Μεγάλους, διότι το υποκοριστικό ‘Λάκης’ σε μικραίνει. Επίσης, επίτρεψέ μου να σου μιλάω στον ενικό αφού γνωριζόμαστε καλά από τότε που σου είχα στείλει μια πολύ “τρυφερή” επιστολή στο προσωπικό σου Email, επιστολή που δημοσιεύτηκε και εδώ.
Παρασκευή 6 Φεβρουαρίου 2009
Ο Γιώργος Παπανδρέου ζητάει “Καθαρή Συμφωνία”!
Τελικά αυτό το “παιντί” όσο διαβασμένο και να πάει σε μια Συνέντευξη Τύπου, δε μπορεί, θα μας απογοητέψει. Έτσι και χτες, στην μακροσκελή συνέντευξη που έδωσε στο Ζάππειο Μέγαρο, μας έκανε και πάλι ν' αναρωτηθούμε για το πώς λειτουργεί ο πολιτικός του εγκέφαλος. Ούτε λίγο ούτε πολύ, ζήτησε από τον Κ. Καραμανλή να συμφωνήσει στην πολιτική του αυτοκτονία! Αμέσως και σαφώς του είπε: «Καραμανλή, κατέβα εσύ από το άλογο της εξουσίας για ν’ ανεβώ εγώ που ξέρω καλύτερη ιππασία από σένα»! Δεν υπάρχει, βέβαια, αμφιβολία ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας είναι “η εν πολλαίς αμαρτίες περιπεσούσα γυνή”, όπως έχω επανειλημμένα καταγγείλει μέσα από τα άρθρα μου. Αλλά, εδώ που τα λέμε, ποια Ελληνική κυβέρνηση στην Ελλάδα υπήρξε ποτέ ενάρετη; Θυμάται κανείς να μου πει;
Η ακριβής διατύπωση της “ιστορικής” πρότασης του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ ήταν: «Γι’ αυτό και προτείνω, προτείνω δημόσια στον κ. Καραμανλή, μια καθαρή συμφωνία. Εκλογές τώρα και, σε κάθε περίπτωση, το αργότερο μέχρι ή με τις Ευρωεκλογές, οπότε έτσι κι αλλιώς θα στηθούν κάλπες, ώστε οι πολίτες να αποφασίσουν πώς θέλουν και με ποιους θέλουν να βγουν από την κρίση. Και δεύτερον, τη συναινετική εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.»
Τ’ ακούσατε κύριε Μ. Ανδρουλάκη που μας λέγατε πρότινος ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι έτοιμο να κυβερνήσει; Λοιπόν, παιδιά, καθίστε καλά στην καρέκλα σας και προσπαθήστε, παρακαλώ, να εμβαθύνετε σε τούτη την παγκοσμίως πρωτότυπη και απόλυτα παιδαριώδη πρόταση. Διαβάζοντας μεταξύ των γραμμών αυτών και πίσω από τις γραμμές, ο κοινός νους ερμηνεύει την πρωτοφανή πρόταση ως εξής: «Καραμανλή, κάνε μια ‘ καθαρή συμφωνία’ μαζί μου να πας αμέσως σε εκλογές διότι βιάζομαι να "σώσω" τον τόπο που εσύ καταστρέφεις. Μην καθυστερείς, μ’ ακούς; Άντε, σου δίνω περιθώριο το πολύ μέχρι τις Ευρωεκλογές. Α, ναι, να μην ξεχάσω, αφού συμφωνήσεις μαζί μου σε αυτό, απαιτώ κι άλλη μια "καθαρή συμφωνίa": Να συναινέσεις στην εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας το 2010 ώστε να τελειώσω την τετραετία την οποία εγώ δεν σου επιτρέπω να τελειώσεις διότι είσαι άχρηστος. Μ’ ακούς; Θέλω "καθαρή συμφωνία" κι όχι μισόλογα. Άντε να ξεκουμπιστείς γρήγορα γιατί δε βλέπω την ώρα και τη στιγμή να μπω στο Μαξίμου. Διαβάζω αυτές τις δημοσκοπήσεις που με δείχνουν μπροστά και μου πέφτουν τα σάλια. Δείξε επιτέλους και συ λίγη κατανόηση και κάνε μαζί μου τούτη την "καθαρή συμφωνία". Δε σου ζητάω πολλά, απλά την πολιτική σου αυτοκτονία, το συντομότερο δυνατό, θέλω.»
Έτσι ερμηνεύω εγώ την πρόταση του κ Παπανδρέου, κι έτσι την ερμήνευσε και κάποιος από τους παριστάμενους δημοσιογράφους. Για δείτε το κι εσείς: «Σ. ΖΟΥΛΑΣ (“Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”): Κύριε Πρόεδρε, σημειώνοντας μια από τις απαντήσεις σας πριν από λίγο, είπατε νομίζω “έχουμε επιτυχημένο Πρόεδρο αν ο ίδιος θελήσει θα τον στηρίξουμε”. Αμέσως μετά, στην ίδια απάντηση, προσθέσατε ότι “θα αξιολογήσουμε ποιο είναι το συμφέρον της χώρας”. Αν καταλαβαίνω λοιπόν καλά, δεδομένου ότι σε όλες σχεδόν τις απαντήσεις σας λέτε ότι κάθε μέρα που περνά και παρατείνεται αυτή η διακυβέρνηση η χώρα οδεύει επί τα χείρω, με δεδομένο ότι δεν περιμένετε κάτι καλύτερο να συμβεί τους επόμενους μήνες, θέλω να μου πείτε αν καταλαβαίνω καλά λοιπόν, ότι θα στηρίξετε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αφού όμως προηγουμένως ρίξετε την κυβέρνηση, αρνούμενοι δηλαδή να συναινέσετε στην εκλογή του.
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Εγώ άλλο έχω προτείνει. Έχω προτείνει να πάμε σε εκλογές, μια καθαρή συμφωνία με τον κ. Καραμανλή. Να πάμε σε εκλογές, ας είναι μαζί με τις Ευρωεκλογές, και να συναινέσουμε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Κάρολο Παπούλια για τις επόμενες προεδρικές εκλογές.»
Εδώ διαπιστώνουμε ότι με την ερώτηση του δημοσιογράφου δόθηκε η ευκαιρία στον κ. Παπανδρέου να διορθώσει τη γκάφα του, αλλά δεν το έπραξε. Προφανώς δεν είχε αντιληφθεί ότι αυτό που ζητούσε, εκτός από αφέλεια και θράσος, έδειχνε και παντελή έλλειψη πολιτικού ήθους και δημοκρατικής συνείδησης εκ μέρους του. Είναι, φαίνεται, τόση η αίσθηση του μεγαλείου που έχει για τον εαυτό του και το κόμμα του, που ο αντίπαλος πρέπει να υποκλιθεί ενώπιόν του και ν’ αποχωρήσει ατάκτως προτού λήξει η τετραετία για την οποία τον ψήφισε ο Ελληνικός λαός. Για ελάτε στα συγκαλά σας, κύριε Παπανδρέου! Βέβαια, δε μπορώ να πω, μας φουσκώσατε πάλι με αισιοδοξία με κείνη την περίφημη “πράσινη ανάπτυξη” που θα κάνει τα προϊόντα μας περιζήτητα. Δε λέω, ευχάριστο είναι να μας διηγείστε παραμύθια στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, αλλά όχι και τέεετοια παραμύθια! Υποσχεθήκατε, λοιπόν, «μία άλλη αναπτυξιακή πορεία, που αξιοποιεί όλες τις διεθνείς και νέες προοδευτικές τάσεις, για να κάνουμε την Ελλάδα πρωτοπόρα σε τομείς όπως της “Πράσινης Ανάπτυξης” και, τα προϊόντα μας, όταν ακούνε οι ξένοι ότι είναι ελληνικά, να θεωρούν ότι η λέξη αυτή σημαίνει αξία. Αυτό θα μας φέρει ευημερία, θα μας φέρει δουλειές, εργασία για τη νέα γενιά. Θα προσανατολίσουμε την παιδεία προς αυτή την κατεύθυνση, την τεχνολογία, την καινοτομία, την έρευνα, την περιφερειακή ανάπτυξη, την αγροτική ανάπτυξη.»
ΑΜΗΝ και πότε! Εδώ, όμως, μιλάμε για πράσινους λαγούς με πετραχήλια, παιδιά… Προσέξτε, λοιπόν, αύριο-μεθαύριο την ψήφο σας, μη χάσουμε! Και πώς θα τα καταφέρει όλα αυτά τα μαγικά ο προοδευτικός αλχημιστής κ. Παπανδρέου; Με ποια στελέχη; Μας απάντησε και σ’ αυτό: «Βέβαια, αυτά απαιτούν και στελέχη με νέους ορίζοντες, με ανανεωμένες και καινούργιες ιδέες, και αυτό θα αποτυπωθεί και στην αυριανή κυβέρνηση, αξιοποιώντας και την εμπειρία, αλλά σίγουρα με ουσιαστική ανανέωση. Με άτομα ικανά, με άτομα με ήθος, με ακεραιότητα, με πολιτική βούληση για αλλαγές, με ανθρωπιά, με σεβασμό στον πολίτη, με διάθεση για συνεργασία, διάλογο, διαβούλευση, διαμόρφωση συναινέσεων, με αξιοποίηση γυναικών…»
Βρε σεις; Μπας και διαβάζει τα μονότονα ηθικοπλαστικά άρθρα μου και έχει επηρεαστεί θετικά; Κάτι τέτοια δε λέω κι εγώ πως πρέπει να είναι τα προσόντα του καλού πολιτικού; Είπε και το άλλο, ότι θα αξιοποιήσει και τις γυναίκες! Λέτε να κινδυνέψω να “αξιοποιηθώ” κι εγώ; Πρέπει, λοιπόν, να φύγει επειγόντως ο Καραμανλής μαζί με το σκυλολόι του διότι, όπως είπε: «έχουμε μπει ανοχύρωτοι σε μια επερχόμενη διεθνή κρίση. Επερχόμενη, με την έννοια ότι οι επιπτώσεις τώρα αγγίζουν και την Ελλάδα.» Ώστε τώωρα μας έρχεται η κρίση! Μα καλά εσείς, κύριε Πρόεδρε του ΠΑΣΟΚ, δε μας λέγατε ότι η κρίση είναι εδώ από τότε που ανέβηκε στην εξουσία ο Καραμανλής; Εσείς δε μας λέγατε ότι η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δημιούργησε την οικονομική κρίση κι ότι δε μας φταίει η διεθνής κρίση; Πώς λοιπόν ισχυρίζεστε ότι οι επιπτώσεις της κρίσης τώρα μόλις αγγίζουν την Ελλάδα; Τελικά έχω μπερδευτεί. Δε με βοηθάτε να καταλάβω τι συμβαίνει.
Είπατε και το άλλο που μου επιδεινώνει τη σύγχυση. Ότι θα εφαρμόσετε «Μέτρα, για τη στήριξη της αγοράς των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Να ξαναζωντανέψει η αγορά, να μην μπούμε στη στασιμότητα και την ύφεση.» Δηλαδή, για νάχουμε καλό ρώτημα, δεν έχουμε μπει ακόμη στην ύφεση; Ούτε καν στη στασιμότητα δεν έχουμε μπει; Και τότε γιατί όλη αυτή η καταστροφολογία και η πρεμούρα για άμεσες εκλογές; Μας περισσεύουν κάποια εκατομμύρια ευρώ για να τα πάρουν τα κόμματα και να τα κάνουν προεκλογικές αφίσες ρυπαίνοντας το περιβάλλον με παλιόχαρτα; Σε κάποια στιγμή όμως σας ξέφυγε και μια αλήθεια. Ε, άνθρωπος είστε κι εσείς, τι να κάνετε; Είπατε, λοιπόν: «Θέλω να είμαι ειλικρινής απέναντι στον κάθε πολίτη, στον Ελληνικό λαό, σε κάθε Έλληνα, σε κάθε Ελληνίδα. Τίποτε δεν θα είναι εύκολο την επόμενη μέρα των εκλογών.»
Ωχ! Πονάω! Τι άλλο μας περιμένει άραγε; Κι επειδή ο κ. Παπανδρέου γνωρίζει και από μαστίγιο και από καρότο, μας είπε να μην ανησυχούμε και πολύ διότι στην "πράσινη" εποχή που θα εγκαινιάσει, «δεν θα έχουμε ούτε εκρήξεις, ούτε πολώσεις. Θα έχουμε σοβαρές πιθανώς αντιπαραθέσεις επί της ουσίας, αλλά με δημοκρατικό και ειρηνικό τρόπο για να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα.» Ώστε μ’ εσάς Πρωθυπουργό δεν θα έχουμε πολώσεις! Ή είστε μάγος αλχημιστής, ή γνωρίζετε από πρώτο χέρι ποιοι πυροδοτούν τις πολώσεις και τους επηρεάζετε όπως σας βολεύει. Γιατί όμως να έχετε, έστω, αντιπαραθέσεις, όταν, όπως είπατε, η πολιτική σας θα έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο, όταν δεν θα υπάρχουν σκάνδαλα, όταν ο λύκος θα κοιμάται πλάι-πλάι με το αρνάκι; Δεν το κατάλαβα! Στις αντιπαραθέσεις αυτές θα έχουν λόγο και τα ΜΑΤ, κύριε Παπανδρέου; Όπως, π.χ., είχαν κάποτε που ξυλοφόρτωσαν τα "περήφανα γηρατειά", επί πρωθυπουργίας του αείμνηστου πατρός σας, αφού πρώτα τα είχαν ψεκάσει κανονικά; Γι’ αυτό σας λέω με μπερδεύετε. Πάνω που πάω να ονειρευτώ έναν πράσινο παράδεισο, μου λέτε πως τίποτα δεν θα είναι εύκολο και πως θα έχουμε και αντιπαραθέσεις και με τρομάζετε!
Εκεί όμως που με 'συγκινήσατε' ήταν όταν εξομολογηθήκατε: «Δεν με ενδιαφέρουν οι θέσεις. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε τα υπουργικά, ούτε τα πρωθυπουργικά θώκα. Με ενδιαφέρει να πάει ο τόπος μπροστά και, ο τόπος, για να πάει μπροστά, θέλει μια άλλη πορεία. Όχι αυτήν της Νέας Δημοκρατίας. Δοκιμάστηκε. Αυτή απέτυχε. Απέτυχε παντού. Είμαστε σε μια κατηφόρα, σε έναν κατήφορο ολισθηρό και πρέπει να αλλάξουμε πορεία.» Εδώ μιλάμε για την απόλυτη πατριωτική αυτοθυσία! Ούτε ο OBAMA δεν είπε κάτι τέτοιο στο μνημειώδη λόγο που έδωσε στην ορκωμοσία του.
Σας δόθηκε όμως και μια δεύτερη ευκαιρία να διορθώσετε την παιδαριώδη πρόταση καθαρής συμφωνίας με τον Καραμανλή και να μας πείσετε, επιτέλους, ότι έχετε ενηλικιωθεί πολιτικά, αλλά και πάλι δεν την εκμεταλλευτήκατε. «Β. ΣΚΟΥΡΗΣ (“REAL NEWS” – “ΚΑΝΑΛΙ 1 ΠΕΙΡΑΙΑ”): Κύριε Πρόεδρε, κάνετε μια πρόταση καθαρής συμφωνίας σήμερα προς τον κ. Καραμανλή που μοιάζει λίγο δύσκολη για τον πρωθυπουργό. Να κάνει εκλογές τώρα γιατί; Γιατί βρίσκεται πίσω στις δημοσκοπήσεις, δεν έχει ολοκληρώσει το έργο του μέσα στην τετραετία όπως προβλέπει το Σύνταγμα; Και ήθελα να σας ρωτήσω, σε μια κατ’ ιδίαν συνάντηση τι θα του λέγατε, γιατί να το κάνει αυτό; Για να βάλει το συμφέρον της χώρας πάνω από το προσωπικό του; Για να βγει κερδισμένος στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας; Για να φύγει με το κεφάλι ψηλά; Γιατί να το κάνει αυτό;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Για όλα αυτά που είπατε.»
Για το καλό του, λοιπόν, καλεί ο κ. Παπανδρέου τον Πρωθυπουργό σε καθαρή συμφωνία. Για να σώσει τη χώρα από τον εαυτό του, να φύγει με το κεφάλι ψηλά (δηλαδή στα σκέλη) και να βγει κερδισμένος (δηλαδή καρατομημένος) στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Μη γελάτε, σας παρακαλώ, όσοι κατανοήσατε το μέγεθος της υποκρισίας, ή αφέλειας, του άνδρα. Μη γελάτε, διότι αυτόν τον κύριο θα τον έχουμε αύριο-μεθαύριο Πρωθυπουργό της χώρας. Βρε τι έχουμε να πάθουμε ακόμη! Μην ανησυχείτε όμως, διότι παρόλο που «το δημόσιο χρέος ανέβηκε 15 δισεκατομμύρια ευρώ - όχι δραχμές, ευρώ - κάθε χρόνο επί Νέας Δημοκρατίας», όπως μας είπε ο κ. Παπανδρέου, «χρήματα υπάρχουν, έστω και αν βρισκόμαστε σε μία δύσκολη κατάσταση σήμερα. Το θέμα είναι πώς τα αξιοποιούμε, πώς οργανώνουμε, πώς διαχειριζόμαστε αυτό τον πλούτο, αυτόν που έχει ο Ελληνικός λαός.» Τώρα το πώς γίνεται να έχουμε και πλούτο και χρέος, δεν το κατάλαβα. Εσείς;
Εκεί όμως που με κάνατε και γέλασα από καρδιάς – νάστε καλά! - ήταν όταν είπατε ότι πρέπει να σας εμπιστευόμαστε διότι έχετε δώσει καλές εξετάσεις ως Υπουργός Παιδείας! Καλέ, πότε; Όταν είχατε ταχθεί υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων – κόκκινο πανί για τη Δημόσια Παιδεία – με νόμο που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ το 1996; (Δείτε περισσότερα εδώ.) Ομολογήσατε, όμως, ότι «η χώρα αυτή έχει ταλαιπωρηθεί από τη διγλωσσία»! Περισσότερα γέλια, κλάματα ήθελα να πω, έκανα όταν είπατε ότι έχετε δώσει καλές εξετάσεις ως Υπουργός Εξωτερικών. Πότε, κ. Παπανδρέου; Όταν, το 1999, είπατε « Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γηs λιγότερα από εκείνα που μαs ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείs, παρά να έχουμε ότι μαs ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιαs ξαφνικήs επίθεσηs κακόβουλων γειτόνων εναντίον μαs.» (Δείτε εδώ)
Βρε τι μας περιμένει! Κατά τ’ άλλα οι συμπαθέστατοι Κρητικοί στον Πειραιά, τις προάλλες, του απήγγειλαν και μαντινάδα: «Γιώργο, η Κρήτη, σε θέλει Κυβερνήτη!» Επιτρέψτε μου να του απαγγείλω κι εγώ μια μαντιναδίτσα: «Γιώργο, προχώρα , η Αμερική σε θέλει τώρα!»
Πάντως, ο κ. Παπανδρέου ζήτησε και ευρύτατη συναίνεση, εκείνη δηλαδή που ο ίδιος πεισματικά αρνείται στην παρούσα κυβέρνηση. Να τι είπε: «Γι’ αυτό, χρειάζεται νέα πορεία. (…) Μια ευρύτατη ενότητα και κοινωνική συναίνεση, για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά και αποφασιστικά τις επερχόμενες εξελίξεις. (…) Πρώτη προϋπόθεση είναι η συλλογικότητα και η ενότητα. Η ανοικοδόμηση της Ελλάδας, η ανάταξη της εμπιστοσύνης, απαιτούν τη συμβολή και συνεργασία όλων μας.» Τη γνωρίζετε, λοιπόν, την καλή συνταγή, κύριε Παπανδρέου. «Συλλογικότητα και Ενότητα» την αποκαλείτε. Επειδή όμως ως αντιπολίτευση κάνατε και κάνετε ό,τι είναι δυνατόν ώστε να ρίχνετε λάδι στη φωτιά του κοχλάζοντος κοινωνικού καζανιού, και δεν σας άκουσα ποτέ να καλείτε κανέναν σε συναίνεση, σας λέω ότι θα το βρείτε μπροστά σας. Νομοτελειακά, οι σπέρνοντες ανέμους θερίζουν θύελλες, κι αλίμονο στον κοσμάκη που είναι τόσο ευάλωτος σε δημαγωγίες και παραμύθια… Δεν το έχετε προσέξει ότι αυτό συμβαίνει πάντα; Δεν έχετε προσέξει ότι τα κόμματα θερίζουν εκείνο που έχουν σπείρει όταν ήταν στην αντιπολίτευση; Και δυστυχώς, όπως πάντα, την πληρώνει ο λαός και η χώρα μας…
Η ακριβής διατύπωση της “ιστορικής” πρότασης του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ ήταν: «Γι’ αυτό και προτείνω, προτείνω δημόσια στον κ. Καραμανλή, μια καθαρή συμφωνία. Εκλογές τώρα και, σε κάθε περίπτωση, το αργότερο μέχρι ή με τις Ευρωεκλογές, οπότε έτσι κι αλλιώς θα στηθούν κάλπες, ώστε οι πολίτες να αποφασίσουν πώς θέλουν και με ποιους θέλουν να βγουν από την κρίση. Και δεύτερον, τη συναινετική εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.»
Τ’ ακούσατε κύριε Μ. Ανδρουλάκη που μας λέγατε πρότινος ότι το ΠΑΣΟΚ δεν είναι έτοιμο να κυβερνήσει; Λοιπόν, παιδιά, καθίστε καλά στην καρέκλα σας και προσπαθήστε, παρακαλώ, να εμβαθύνετε σε τούτη την παγκοσμίως πρωτότυπη και απόλυτα παιδαριώδη πρόταση. Διαβάζοντας μεταξύ των γραμμών αυτών και πίσω από τις γραμμές, ο κοινός νους ερμηνεύει την πρωτοφανή πρόταση ως εξής: «Καραμανλή, κάνε μια ‘ καθαρή συμφωνία’ μαζί μου να πας αμέσως σε εκλογές διότι βιάζομαι να "σώσω" τον τόπο που εσύ καταστρέφεις. Μην καθυστερείς, μ’ ακούς; Άντε, σου δίνω περιθώριο το πολύ μέχρι τις Ευρωεκλογές. Α, ναι, να μην ξεχάσω, αφού συμφωνήσεις μαζί μου σε αυτό, απαιτώ κι άλλη μια "καθαρή συμφωνίa": Να συναινέσεις στην εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας το 2010 ώστε να τελειώσω την τετραετία την οποία εγώ δεν σου επιτρέπω να τελειώσεις διότι είσαι άχρηστος. Μ’ ακούς; Θέλω "καθαρή συμφωνία" κι όχι μισόλογα. Άντε να ξεκουμπιστείς γρήγορα γιατί δε βλέπω την ώρα και τη στιγμή να μπω στο Μαξίμου. Διαβάζω αυτές τις δημοσκοπήσεις που με δείχνουν μπροστά και μου πέφτουν τα σάλια. Δείξε επιτέλους και συ λίγη κατανόηση και κάνε μαζί μου τούτη την "καθαρή συμφωνία". Δε σου ζητάω πολλά, απλά την πολιτική σου αυτοκτονία, το συντομότερο δυνατό, θέλω.»
Έτσι ερμηνεύω εγώ την πρόταση του κ Παπανδρέου, κι έτσι την ερμήνευσε και κάποιος από τους παριστάμενους δημοσιογράφους. Για δείτε το κι εσείς: «Σ. ΖΟΥΛΑΣ (“Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”): Κύριε Πρόεδρε, σημειώνοντας μια από τις απαντήσεις σας πριν από λίγο, είπατε νομίζω “έχουμε επιτυχημένο Πρόεδρο αν ο ίδιος θελήσει θα τον στηρίξουμε”. Αμέσως μετά, στην ίδια απάντηση, προσθέσατε ότι “θα αξιολογήσουμε ποιο είναι το συμφέρον της χώρας”. Αν καταλαβαίνω λοιπόν καλά, δεδομένου ότι σε όλες σχεδόν τις απαντήσεις σας λέτε ότι κάθε μέρα που περνά και παρατείνεται αυτή η διακυβέρνηση η χώρα οδεύει επί τα χείρω, με δεδομένο ότι δεν περιμένετε κάτι καλύτερο να συμβεί τους επόμενους μήνες, θέλω να μου πείτε αν καταλαβαίνω καλά λοιπόν, ότι θα στηρίξετε τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας αφού όμως προηγουμένως ρίξετε την κυβέρνηση, αρνούμενοι δηλαδή να συναινέσετε στην εκλογή του.
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Εγώ άλλο έχω προτείνει. Έχω προτείνει να πάμε σε εκλογές, μια καθαρή συμφωνία με τον κ. Καραμανλή. Να πάμε σε εκλογές, ας είναι μαζί με τις Ευρωεκλογές, και να συναινέσουμε στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Κάρολο Παπούλια για τις επόμενες προεδρικές εκλογές.»
Εδώ διαπιστώνουμε ότι με την ερώτηση του δημοσιογράφου δόθηκε η ευκαιρία στον κ. Παπανδρέου να διορθώσει τη γκάφα του, αλλά δεν το έπραξε. Προφανώς δεν είχε αντιληφθεί ότι αυτό που ζητούσε, εκτός από αφέλεια και θράσος, έδειχνε και παντελή έλλειψη πολιτικού ήθους και δημοκρατικής συνείδησης εκ μέρους του. Είναι, φαίνεται, τόση η αίσθηση του μεγαλείου που έχει για τον εαυτό του και το κόμμα του, που ο αντίπαλος πρέπει να υποκλιθεί ενώπιόν του και ν’ αποχωρήσει ατάκτως προτού λήξει η τετραετία για την οποία τον ψήφισε ο Ελληνικός λαός. Για ελάτε στα συγκαλά σας, κύριε Παπανδρέου! Βέβαια, δε μπορώ να πω, μας φουσκώσατε πάλι με αισιοδοξία με κείνη την περίφημη “πράσινη ανάπτυξη” που θα κάνει τα προϊόντα μας περιζήτητα. Δε λέω, ευχάριστο είναι να μας διηγείστε παραμύθια στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, αλλά όχι και τέεετοια παραμύθια! Υποσχεθήκατε, λοιπόν, «μία άλλη αναπτυξιακή πορεία, που αξιοποιεί όλες τις διεθνείς και νέες προοδευτικές τάσεις, για να κάνουμε την Ελλάδα πρωτοπόρα σε τομείς όπως της “Πράσινης Ανάπτυξης” και, τα προϊόντα μας, όταν ακούνε οι ξένοι ότι είναι ελληνικά, να θεωρούν ότι η λέξη αυτή σημαίνει αξία. Αυτό θα μας φέρει ευημερία, θα μας φέρει δουλειές, εργασία για τη νέα γενιά. Θα προσανατολίσουμε την παιδεία προς αυτή την κατεύθυνση, την τεχνολογία, την καινοτομία, την έρευνα, την περιφερειακή ανάπτυξη, την αγροτική ανάπτυξη.»
ΑΜΗΝ και πότε! Εδώ, όμως, μιλάμε για πράσινους λαγούς με πετραχήλια, παιδιά… Προσέξτε, λοιπόν, αύριο-μεθαύριο την ψήφο σας, μη χάσουμε! Και πώς θα τα καταφέρει όλα αυτά τα μαγικά ο προοδευτικός αλχημιστής κ. Παπανδρέου; Με ποια στελέχη; Μας απάντησε και σ’ αυτό: «Βέβαια, αυτά απαιτούν και στελέχη με νέους ορίζοντες, με ανανεωμένες και καινούργιες ιδέες, και αυτό θα αποτυπωθεί και στην αυριανή κυβέρνηση, αξιοποιώντας και την εμπειρία, αλλά σίγουρα με ουσιαστική ανανέωση. Με άτομα ικανά, με άτομα με ήθος, με ακεραιότητα, με πολιτική βούληση για αλλαγές, με ανθρωπιά, με σεβασμό στον πολίτη, με διάθεση για συνεργασία, διάλογο, διαβούλευση, διαμόρφωση συναινέσεων, με αξιοποίηση γυναικών…»
Βρε σεις; Μπας και διαβάζει τα μονότονα ηθικοπλαστικά άρθρα μου και έχει επηρεαστεί θετικά; Κάτι τέτοια δε λέω κι εγώ πως πρέπει να είναι τα προσόντα του καλού πολιτικού; Είπε και το άλλο, ότι θα αξιοποιήσει και τις γυναίκες! Λέτε να κινδυνέψω να “αξιοποιηθώ” κι εγώ; Πρέπει, λοιπόν, να φύγει επειγόντως ο Καραμανλής μαζί με το σκυλολόι του διότι, όπως είπε: «έχουμε μπει ανοχύρωτοι σε μια επερχόμενη διεθνή κρίση. Επερχόμενη, με την έννοια ότι οι επιπτώσεις τώρα αγγίζουν και την Ελλάδα.» Ώστε τώωρα μας έρχεται η κρίση! Μα καλά εσείς, κύριε Πρόεδρε του ΠΑΣΟΚ, δε μας λέγατε ότι η κρίση είναι εδώ από τότε που ανέβηκε στην εξουσία ο Καραμανλής; Εσείς δε μας λέγατε ότι η Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δημιούργησε την οικονομική κρίση κι ότι δε μας φταίει η διεθνής κρίση; Πώς λοιπόν ισχυρίζεστε ότι οι επιπτώσεις της κρίσης τώρα μόλις αγγίζουν την Ελλάδα; Τελικά έχω μπερδευτεί. Δε με βοηθάτε να καταλάβω τι συμβαίνει.
Είπατε και το άλλο που μου επιδεινώνει τη σύγχυση. Ότι θα εφαρμόσετε «Μέτρα, για τη στήριξη της αγοράς των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Να ξαναζωντανέψει η αγορά, να μην μπούμε στη στασιμότητα και την ύφεση.» Δηλαδή, για νάχουμε καλό ρώτημα, δεν έχουμε μπει ακόμη στην ύφεση; Ούτε καν στη στασιμότητα δεν έχουμε μπει; Και τότε γιατί όλη αυτή η καταστροφολογία και η πρεμούρα για άμεσες εκλογές; Μας περισσεύουν κάποια εκατομμύρια ευρώ για να τα πάρουν τα κόμματα και να τα κάνουν προεκλογικές αφίσες ρυπαίνοντας το περιβάλλον με παλιόχαρτα; Σε κάποια στιγμή όμως σας ξέφυγε και μια αλήθεια. Ε, άνθρωπος είστε κι εσείς, τι να κάνετε; Είπατε, λοιπόν: «Θέλω να είμαι ειλικρινής απέναντι στον κάθε πολίτη, στον Ελληνικό λαό, σε κάθε Έλληνα, σε κάθε Ελληνίδα. Τίποτε δεν θα είναι εύκολο την επόμενη μέρα των εκλογών.»
Ωχ! Πονάω! Τι άλλο μας περιμένει άραγε; Κι επειδή ο κ. Παπανδρέου γνωρίζει και από μαστίγιο και από καρότο, μας είπε να μην ανησυχούμε και πολύ διότι στην "πράσινη" εποχή που θα εγκαινιάσει, «δεν θα έχουμε ούτε εκρήξεις, ούτε πολώσεις. Θα έχουμε σοβαρές πιθανώς αντιπαραθέσεις επί της ουσίας, αλλά με δημοκρατικό και ειρηνικό τρόπο για να αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα.» Ώστε μ’ εσάς Πρωθυπουργό δεν θα έχουμε πολώσεις! Ή είστε μάγος αλχημιστής, ή γνωρίζετε από πρώτο χέρι ποιοι πυροδοτούν τις πολώσεις και τους επηρεάζετε όπως σας βολεύει. Γιατί όμως να έχετε, έστω, αντιπαραθέσεις, όταν, όπως είπατε, η πολιτική σας θα έχει ως επίκεντρο τον άνθρωπο, όταν δεν θα υπάρχουν σκάνδαλα, όταν ο λύκος θα κοιμάται πλάι-πλάι με το αρνάκι; Δεν το κατάλαβα! Στις αντιπαραθέσεις αυτές θα έχουν λόγο και τα ΜΑΤ, κύριε Παπανδρέου; Όπως, π.χ., είχαν κάποτε που ξυλοφόρτωσαν τα "περήφανα γηρατειά", επί πρωθυπουργίας του αείμνηστου πατρός σας, αφού πρώτα τα είχαν ψεκάσει κανονικά; Γι’ αυτό σας λέω με μπερδεύετε. Πάνω που πάω να ονειρευτώ έναν πράσινο παράδεισο, μου λέτε πως τίποτα δεν θα είναι εύκολο και πως θα έχουμε και αντιπαραθέσεις και με τρομάζετε!
Εκεί όμως που με 'συγκινήσατε' ήταν όταν εξομολογηθήκατε: «Δεν με ενδιαφέρουν οι θέσεις. Δεν με ενδιαφέρουν ούτε τα υπουργικά, ούτε τα πρωθυπουργικά θώκα. Με ενδιαφέρει να πάει ο τόπος μπροστά και, ο τόπος, για να πάει μπροστά, θέλει μια άλλη πορεία. Όχι αυτήν της Νέας Δημοκρατίας. Δοκιμάστηκε. Αυτή απέτυχε. Απέτυχε παντού. Είμαστε σε μια κατηφόρα, σε έναν κατήφορο ολισθηρό και πρέπει να αλλάξουμε πορεία.» Εδώ μιλάμε για την απόλυτη πατριωτική αυτοθυσία! Ούτε ο OBAMA δεν είπε κάτι τέτοιο στο μνημειώδη λόγο που έδωσε στην ορκωμοσία του.
Σας δόθηκε όμως και μια δεύτερη ευκαιρία να διορθώσετε την παιδαριώδη πρόταση καθαρής συμφωνίας με τον Καραμανλή και να μας πείσετε, επιτέλους, ότι έχετε ενηλικιωθεί πολιτικά, αλλά και πάλι δεν την εκμεταλλευτήκατε. «Β. ΣΚΟΥΡΗΣ (“REAL NEWS” – “ΚΑΝΑΛΙ 1 ΠΕΙΡΑΙΑ”): Κύριε Πρόεδρε, κάνετε μια πρόταση καθαρής συμφωνίας σήμερα προς τον κ. Καραμανλή που μοιάζει λίγο δύσκολη για τον πρωθυπουργό. Να κάνει εκλογές τώρα γιατί; Γιατί βρίσκεται πίσω στις δημοσκοπήσεις, δεν έχει ολοκληρώσει το έργο του μέσα στην τετραετία όπως προβλέπει το Σύνταγμα; Και ήθελα να σας ρωτήσω, σε μια κατ’ ιδίαν συνάντηση τι θα του λέγατε, γιατί να το κάνει αυτό; Για να βάλει το συμφέρον της χώρας πάνω από το προσωπικό του; Για να βγει κερδισμένος στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας; Για να φύγει με το κεφάλι ψηλά; Γιατί να το κάνει αυτό;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Για όλα αυτά που είπατε.»
Για το καλό του, λοιπόν, καλεί ο κ. Παπανδρέου τον Πρωθυπουργό σε καθαρή συμφωνία. Για να σώσει τη χώρα από τον εαυτό του, να φύγει με το κεφάλι ψηλά (δηλαδή στα σκέλη) και να βγει κερδισμένος (δηλαδή καρατομημένος) στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Μη γελάτε, σας παρακαλώ, όσοι κατανοήσατε το μέγεθος της υποκρισίας, ή αφέλειας, του άνδρα. Μη γελάτε, διότι αυτόν τον κύριο θα τον έχουμε αύριο-μεθαύριο Πρωθυπουργό της χώρας. Βρε τι έχουμε να πάθουμε ακόμη! Μην ανησυχείτε όμως, διότι παρόλο που «το δημόσιο χρέος ανέβηκε 15 δισεκατομμύρια ευρώ - όχι δραχμές, ευρώ - κάθε χρόνο επί Νέας Δημοκρατίας», όπως μας είπε ο κ. Παπανδρέου, «χρήματα υπάρχουν, έστω και αν βρισκόμαστε σε μία δύσκολη κατάσταση σήμερα. Το θέμα είναι πώς τα αξιοποιούμε, πώς οργανώνουμε, πώς διαχειριζόμαστε αυτό τον πλούτο, αυτόν που έχει ο Ελληνικός λαός.» Τώρα το πώς γίνεται να έχουμε και πλούτο και χρέος, δεν το κατάλαβα. Εσείς;
Εκεί όμως που με κάνατε και γέλασα από καρδιάς – νάστε καλά! - ήταν όταν είπατε ότι πρέπει να σας εμπιστευόμαστε διότι έχετε δώσει καλές εξετάσεις ως Υπουργός Παιδείας! Καλέ, πότε; Όταν είχατε ταχθεί υπέρ των ιδιωτικών πανεπιστημίων – κόκκινο πανί για τη Δημόσια Παιδεία – με νόμο που ψήφισε το ΠΑΣΟΚ το 1996; (Δείτε περισσότερα εδώ.) Ομολογήσατε, όμως, ότι «η χώρα αυτή έχει ταλαιπωρηθεί από τη διγλωσσία»! Περισσότερα γέλια, κλάματα ήθελα να πω, έκανα όταν είπατε ότι έχετε δώσει καλές εξετάσεις ως Υπουργός Εξωτερικών. Πότε, κ. Παπανδρέου; Όταν, το 1999, είπατε « Προσωπικά πιστεύω ότι είναι καλύτερα να έχουμε μερικά στρέμματα γηs λιγότερα από εκείνα που μαs ανήκουν, και να κοιμόμαστε τα βράδια ήσυχοι και ασφαλείs, παρά να έχουμε ότι μαs ανήκει και να μην μπορούμε να κλείσουμε μάτι από τον κίνδυνο κάποιαs ξαφνικήs επίθεσηs κακόβουλων γειτόνων εναντίον μαs.» (Δείτε εδώ)
Βρε τι μας περιμένει! Κατά τ’ άλλα οι συμπαθέστατοι Κρητικοί στον Πειραιά, τις προάλλες, του απήγγειλαν και μαντινάδα: «Γιώργο, η Κρήτη, σε θέλει Κυβερνήτη!» Επιτρέψτε μου να του απαγγείλω κι εγώ μια μαντιναδίτσα: «Γιώργο, προχώρα , η Αμερική σε θέλει τώρα!»
Πάντως, ο κ. Παπανδρέου ζήτησε και ευρύτατη συναίνεση, εκείνη δηλαδή που ο ίδιος πεισματικά αρνείται στην παρούσα κυβέρνηση. Να τι είπε: «Γι’ αυτό, χρειάζεται νέα πορεία. (…) Μια ευρύτατη ενότητα και κοινωνική συναίνεση, για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά και αποφασιστικά τις επερχόμενες εξελίξεις. (…) Πρώτη προϋπόθεση είναι η συλλογικότητα και η ενότητα. Η ανοικοδόμηση της Ελλάδας, η ανάταξη της εμπιστοσύνης, απαιτούν τη συμβολή και συνεργασία όλων μας.» Τη γνωρίζετε, λοιπόν, την καλή συνταγή, κύριε Παπανδρέου. «Συλλογικότητα και Ενότητα» την αποκαλείτε. Επειδή όμως ως αντιπολίτευση κάνατε και κάνετε ό,τι είναι δυνατόν ώστε να ρίχνετε λάδι στη φωτιά του κοχλάζοντος κοινωνικού καζανιού, και δεν σας άκουσα ποτέ να καλείτε κανέναν σε συναίνεση, σας λέω ότι θα το βρείτε μπροστά σας. Νομοτελειακά, οι σπέρνοντες ανέμους θερίζουν θύελλες, κι αλίμονο στον κοσμάκη που είναι τόσο ευάλωτος σε δημαγωγίες και παραμύθια… Δεν το έχετε προσέξει ότι αυτό συμβαίνει πάντα; Δεν έχετε προσέξει ότι τα κόμματα θερίζουν εκείνο που έχουν σπείρει όταν ήταν στην αντιπολίτευση; Και δυστυχώς, όπως πάντα, την πληρώνει ο λαός και η χώρα μας…
Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2009
Λάδι στη φωτιά αγροτών από την «Κίτρινη» Δημοσιογραφία
Καζάνι που κοχλάζει η χώρα μας! ΔΥΣΤΥΧΩΣ! Μήνες τώρα βιώνουμε με οδύνη έναν (πολιτικά υποκινούμενο) υπολανθάνοντα εμφύλιο “δημοκρατικής πάλης”, οι ολέθριες συνέπειες του οποίου είναι ήδη ορατές στην καθημερινότητά μας. Σαν πρώτο δείγμα της σχιζοφρενικά αυτοκαταστροφικής κοινωνίας μας (όλοι εναντίον όλων και εναντίον της πατρίδας μας) είναι ότι τον Ιανουάριο ο τουρισμός στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 70%, ακολουθώντας την κατά 50% μείωσή του τον περασμένο Δεκέμβριο της οργής. Ο εκβιασμός και η ομηρία με μπλόκα κλπ., τόσο της κυβέρνησης όσο και του κοινωνικού συνόλου, από διάφορες ομάδες εργαζομένων, κάποιοι πιστεύουν πως είναι τα ενδεικνυόμενα και μόνα αποτελεσματικά μέσα διεκδίκησης δίκαιων αιτημάτων των πολιτών, λες και ο δημοκρατικός διάλογος και η πειθώ με επιχειρήματα απαγορεύονται. Και είναι αυτοί ακριβώς οι αλλοπρόσαλλοι τρόποι διεκδίκησης που έχουν καταρρακώσει το κύρος της χώρας μας και έχουμε γίνει περίγελως των εθνών.
Ας αναρωτηθούν, όμως, όλοι οι δίκαια ή άδικα διαδηλώνοντες πώς μπορεί μια κυβέρνηση κοινών θνητών – το ίδιο θα ρωτούσα για την όποια κυβέρνηση του όποιου κόμματος – να πάρει ψύχραιμες, δίκαιες και αποτελεσματικές αποφάσεις για παροχές κάτω από εκβιασμούς, πιέσεις και κοινωνική αναταραχή, και μάλιστα σε μια εποχή που με μειωμένο το κύρος της έχει βγει στη γύρα για δανεικά με επιτόκιο όσο-όσο, ενώ έχουμε ανοιχτά μέτωπα με βόρειους και ανατολικούς γείτονές μας οι οποίοι μας προκαλούν καθημερινά.
Σκεφτείτε, αν ποτέ βρεθήκατε κάτω από πανικό, ψυχολογικές πιέσεις, φυσικές απειλές και εκβιασμούς, σκεφτείτε λέω, αν μπορέσατε να πάρετε τις σωστές αποφάσεις για να βγείτε από την κρίση που αντιμετωπίζατε. Αδύνατον! Όλοι οι άνθρωποι έχουν περιορισμένες φυσικές, νοητικές και ψυχικές ικανότητες στο να διαχειριστούν σωστά μια κρίση, και μάλιστα σε χρόνο μηδέν. Τα μεγαλύτερα λάθη στην ατομική και εθνική μας ζωή έγιναν και γίνονται κάτω από το κράτος πίεσης, πανικού και απώλειας της ψυχραιμίας. Το να θεωρούμε, λοιπόν, υπεράνθρωπους και γίγαντες τους κυβερνώντες, επειδή είχαν την “ατυχία” να έχουν μέσα τους το μικρόβιο της πολιτικής και τώρα κάθονται σε πρωθυπουργική ή καυτές υπουργικές καρέκλες, είναι το λιγότερο παιδαριώδες. Κοινοί θνητοί είναι κι αυτοί, με τις αδυναμίες που έχουμε όλοι μας, και μ’ αυτό δε δίνω βεβαίως συγχωροχάρτι σε προμελετημένα αμαρτήματα εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος στα οποία μπορεί κάποιοι να έχουν εμπλακεί . Αυτά τα λίγα σαν εισαγωγή σε όσα θα πω παρακάτω.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, εν μέσω μιας παγκόσμιας ύφεσης, και η χώρα μας διέρχεται μεγάλη οικονομική κρίση και κοινωνική αναταραχή στην οποία, όμως, επί δεκαετίες πολλοί και πολλαπλώς εργάστηκαν για να φτάσουμε, και δεν δικαιολογώ κανέναν, ούτε εξουσία ούτε το λαό μας. Τώρα τι κάνουμε; Στο άρθρο αυτό δεν θα κατανείμω πολιτικές ευθύνες από δω ή από κει για τα καυτά οικονομικά προβλήματα που οι Έλληνες πολίτες αντιμετωπίζουν σήμερα, κάποιοι ομολογουμένως πιεστικότερα από άλλους. Θα σχολιάσω μόνο το πόσο λάθος επιχειρούμε, αν επιχειρούμε, να βγούμε απ’ αυτή την πανθομολογούμενη οικονομική και κοινωνική κρίση, και πόσο υπονομευτικός και εμπρηστικός είναι σήμερα ο ρόλος της αντιπολίτευσης και των ξεσελωμένων Μέσων Μαζικής Εξαχρείωσης (ΜΜΕ). Αντί να πιαστούμε όλοι χέρι-χέρι για να μην πέσουμε στο γκρεμό του αφανισμού, σπρώχνουμε ο ένας τον άλλο προς το χάος. Για τόση ηλιθιότητα μιλάμε…
Μέχρι σήμερα οι άνθρωποι δεν κατάφεραν ποτέ να φτιάξουν την τέλεια Δημοκρατία και να ευημερούν όλοι σε μια ευνομούμενη κοινωνία με δικαιοσύνη, ισότητα και αφθονία αγαθών για όλους. Κάτι τέτοιο ανήκει μόνο στη σφαίρα της φαντασίας, διότι η μονάδα, ο άνθρωπος, είναι ατελής, το “εγώ” κυριαρχεί του “εμείς” κι έτσι στις κοινωνίες των ανθρώπων ισχύει σε μεγάλο βαθμό ο νόμος της ζούγκλας ή το λεγόμενο "δίκιο του ισχυροτέρου". Στη διάρκεια της ιστορίας χύθηκαν ποτάμια αίματος για την επίτευξη καλύτερων συνθηκών ζωής για όλους, και δοκιμάστηκαν κάθε είδους πολιτεύματα. Όμως, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, το ένα μετά το άλλο απέτυχαν και ήταν επόμενο ν’ αποτύχουν. Έτσι, η ιστορία και ο κοινός νους υπαγορεύουν ότι οι πολίτες μιας δημοκρατικής χώρας πρέπει να συμβιβάζονται με το εκάστοτε εφικτό, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι δεν πρέπει να ονειρεύονται και διαρκώς να κάνουν νόμιμες προσπάθειες μέσα στα πλαίσια της Δημοκρατίας για το επιθυμητό.
Το κράτος, και εν προκειμένω η Ελλάδα, είναι η μεγάλη μας οικογένεια. Είναι η φαμελιά μας, όπως έλεγαν στο χωριό μου. Φανταστείτε, λοιπόν, μέσα σε μια μεγάλη οικογένεια όπου υπάρχει φτώχεια και αδικία μεταξύ αδελφών, τα μέλη της να προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα με ύβρεις, απειλές, κλωτσιές, μπουνιές και ενίοτε με αίμα. Ο παραλογισμός μιας τέτοιας αδιέξοδης προσέγγισης είναι εμφανής. Φανταστείτε τώρα, εάν κάποια αδέλφια, που τα είχαν καταφέρει καλύτερα στη ζωή και ζούσαν βασιλικά, όπως, π.χ., οι μεγαλοδημοσιογράφοι, έμπαιναν στη μέση, κι αντί να προσπαθήσουν να εξομαλύνουν την ενδοοικογενειακή ένταση, αντί να εκδηλώσουν αγάπη, σοφία και πειθώ για να γεφυρώσουν τις διαφορές των αδικημένων αδελφών μεταξύ τους και με τον πατέρα τους στο μοίρασμα της οικογενειακής πίτας, αντί δηλαδή να γίνουν ειρηνοποιοί, έριχναν λάδι στη φωτιά και κάθονταν στην άκρη απολαμβάνοντας τις φλόγες που έφταναν μέχρι το ταβάνι και απειλούσαν με αφανισμό ολόκληρο το οικογενειακό οικοδόμημα.
Κι όμως, αυτό ακριβώς κάνουν συστηματικά οι περισσότεροι δημοσιογράφοι, με σημαιοφόρο εμπρηστή το βασιλιά της “Ζούγκλας” και οικοδεσπότη του “Κίτρινου Τύπου”, γνωστό τοις πάσι και μη εξαιρετέο, κ. Μάκη Τριανταφυλλόπουλο. Όπου “φωτιά” και κοινωνική αναταραχή, από κοντά και ο καλοβολεμένος “προλετάριος” της Εκάλης με τεράστια μπουγέλα γεμάτα με εύφλεκτο λάδι… Ηδονίζεται, φαίνεται, με το να κάνει τις φλόγες της φωτιάς ψηλότερες και ζωηρότερες. Δεν έρχεται για να χτίσει γέφυρες μεταξύ λαού και εξουσίας, αλλά για να γκρεμίσει τις ήδη ετοιμόρροπες. Οι άκρως αρνητικοί τίτλοι που έχει διαλέξει για τις εκπομπές και το site του δεν είναι τυχαίοι. Αντικατοπτρίζουν και εκφράζουν μάλλον αυτό που έχει μέσα του. Διότι, όπως λέει και η Βίβλος, «Εκ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί.» Στις εκπομπές και στην ιστοσελίδα του δε θα βρεις μια νότα αισιοδοξίας, δε θα βρεις μια προτροπή για κάτι καλύτερο. Όλα είναι μαύρα κι άραχλα, κι όλοι οι κυβερνώντες είναι ανθρωπόμορφα τέρατα. Μ’ άλλα λόγια, αν ακούς το Μάκη, αν διαβάζεις το Μάκη, δεν σου απομένει τίποτα παρά να πας να φουντάρεις. Το δε μίσος του κατά των αστυνομικών σπάζει κόκαλα… Και να σκεφτεί κανείς ότι ο "Ζούγκλας" αυτός φρουρείται από αστυνομικό της Ελληνικής Αστυνομίας που τον πληρώνουμε εσείς κι εγώ με τους φόρους μας. Του τον επέβαλαν, λέει, με το ζόρι! Βρε κάτι πράγματα είναι για να τραβάς τα μαλλιά σου…
Έτσι, πιστός στον εαυτό του, ο κίτρινος δημοσιογράφος είχε από τη Δευτέρα επιδοθεί στο να ρίχνει μετά μανίας “λάδι στη φωτιά” που άναψαν αγρότες της Κρήτης, οι οποίοι είχαν τη γραφική ιδέα (υπάρχει άραγε πεμπτοφαλαγγίτης στα συμβούλιά τους ή απλά η ευλογία του ΠΑΣΟΚ;) να κάνουν απόβαση στον Πειραιά με τα τρακτέρ τους! Ήθελαν, λέει, να φτάσουν στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης οδηγώντας τα, για να επιδώσουν στον Υπουργό το ψήφισμα με τα αιτήματά τους!! Κι επειδή η αστυνομία και ο εισαγγελέας τους εμπόδισαν να οργώσουν την άσφαλτο της πολύπαθης Αθήνας με τα αγροτικά τους μηχανήματα – και να τους το επέτρεπαν πάλι το μπελά της θα έβρισκε η αστυνομία – κάποιοι ξεστόμισαν μακάβριες δηλώσεις-παράπονα όπως “Η Κρήτη φαίνεται δεν ανήκει στην Ελλάδα”, κ.ά. (Ύπαγε οπίσω μου Σατανά! Γι’ αυτό μίλησα για πεμπτοφαλαγγίτες…)
Μα καλά, τόσο βαρύ ήταν αυτό το ψήφισμα ώστε χρειάζονταν καμιά εξηνταριά τρακτέρ για να το μετακομίσουν στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης; Βλέπετε ότι σε φαεινές ιδέες και αυτοεξευτελιστική ευρηματικότητα είμαστε πρώτοι! Θα πήγαιναν, ισχυρίστηκαν, ειρηνικά. Απλά ζητούσαν μόνο μια λωρίδα δρόμου για να παρελάσουν. Κατ’ αρχήν στο κέντρο της Αθήνας δεν περισσεύουν λωρίδες για τρακτέρ, κι έτσι το κυκλοφοριακό χάος θα ήταν αναπόφευκτο, ακόμη κι αν η πορεία, που θα θύμιζε τανκς – πω, πω, ανατριχιάζω – ήταν ειρηνική, που σίγουρα δεν θα ήταν… Καθότι για κάτι τέτοια “πανηγύρια” καραδοκούν οι ανθέλληνες κουκουλοφόροι – ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται – για να οργιάσουν.
Τους εμπόδισε, λοιπόν, η Αστυνομία, και καλά έκανε, να παρελάσουν με τα τρακτέρ τους πράγμα που είχαν προγραμματίσει – μόνοι τους ή καθ’ υπόδειξη. Και πώς τους εμπόδισε; Όχι βέβαια προσφέροντας μπουκέτα με λουλούδια την ώρα που εκείνοι πετούσαν πέτρες, πορτοκάλια κι ό,τι άλλο έβρισκαν μπροστά τους. Χρησιμοποίησαν εκείνα τα απαίσια δακρυγόνα – το αναγκαίο κακό... Κι όταν δέχονταν επίθεση, αμυνόμενοι πάλευαν σώμα με σώμα. Δηλαδή τι να έκαναν; Να έλεγαν “δείρτε με κι ας κλαίω”; Αυτά, δυστυχώς, συμβαίνουν σε όλες τις δημοκρατικές χώρες του κόσμου, και μακάρι να μη συνέβαιναν ποτέ, μακάρι να μη χρειαζόταν να συμβαίνουν κάθε τόσο. Είμαι σίγουρη, πάντως, ότι οι ταλαίπωροι αστυνομικοί των 700 ευρώ το τελευταίο που επιθυμούν όταν φεύγουν από το σπίτι τους το πρωί είναι να εμπλακούν σε πολεμικά επεισόδια σαν αυτά που είδαμε προχτές και χτες στο λιμάνι του Πειραιά. Πολύ περισσότερο, όταν γνωρίζουν ότι έχουν δαιμονοποιηθεί από τους αυτοαποκαλούμενους “προοδευτικούς” πολίτες αυτής της χώρας κι έχουν γίνει στόχος.
Αντί, λοιπόν, οι εκ του ασφαλούς λαϊκίζοντες αρχηγοί των κομμάτων της αντιπολίτευσης και οι μεγαλοδημοσιογράφοι να συμβουλέψουν τους συμπαθέστατους Κρητικούς αγρότες – τ’ αδέλφια μας – με αγάπη, διακριτικότητα, διπλωματικότητα και σύνεση να μην ανεβάσουν τα μηχανήματά τους στον Πειραιά (αλήθεια, ποιος πλήρωσε τα μεταφορικά;), λέγοντάς τους ότι η παρέλαση με τρακτέρ στο κέντρο της Αθήνας ήταν άκρως αντιδημοκρατική κίνηση που θα διέλυε για μια ακόμη φορά την ομαλή λειτουργία της πρωτεύουσας και θα μας γελοιοποιούσε διεθνώς ώστε η χώρα μας να κατρακυλήσει σε ακόμη μεγαλύτερη ανυποληψία και περιφρόνηση από τη διεθνή κοινότητα, βγήκαν, αυτοί οι ανεγκέφαλοι πυρομανείς, με τα μπουγέλα τους γεμάτα εύφλεκτο λάδι για το ρίξουν στη φωτιά που είχε ήδη ανάψει. Κατά την ταπεινή μου άποψη, πρόκειται για καμουφλαρισμένους και γι’ αυτό άκρως επικίνδυνους κακοποιούς – υπονομευτές του μέλλοντος αυτής της χώρας. Φανταστείτε τι θα συνέβαινε εάν οι εσταυρωμένοι και μηδέποτε δικαιωμένοι αστυνομικοί άφηναν τους Κρητικούς αγρότες να γίνει το δικό τους…
Σκεφτείτε ακόμη ότι αύριο-μεθαύριο, επικαλούμενοι αυτό το προηγούμενο, και οι κτηνοτρόφοι ενδεχομένως θα ήθελαν να διαμαρτυρηθούν με παρόμοιο τρόπο, κουβαλώντας τα ζωντανά τους στην πλατεία Συντάγματος. Φανταστείτε να κατακλύζουν την Ομόνοια γουρούνια, γελάδια, πρόβατα και κατσίκες, ή σμήνος πουλερικών, ή καμιά εκατοστή μελίσσια με τις μέλισσες ν’ απειλούν τους ανυποψίαστους διερχόμενους πολίτες.. Γιατί όχι; Τι τρακτέρ τι χοιρινά; Ο καθένας να διαδηλώνει με το “εργαλείο” του, με αυτό που του δίνει ψωμί. Ποιος θα μπορούσε να τους κατηγορήσει , αφού θα υπήρχε το προηγούμενο; Και βεβαίως υπήρξε το θλιβερό προηγούμενο των αγροτών της Θεσσαλίας και της Πελοποννήσου, που είχαν κόψει την Ελλάδα στα δύο, στα τρία και στα τέσσερα στήνοντας μπλόκα με τα τρακτέρ τους σε εθνικές οδούς και κομβικούς επαρχιακούς δρόμους, που ενέπνευσε τους Κρητικούς αγρότες να αποβιβαστούν στον Πειραιά με τα τρακτέρ και τα αγροτικά τους αυτοκίνητα…
Παρόλο, όμως, που διαφωνώ με τέτοιους εκβιαστικούς τρόπους διεκδίκησης δίκαιων αιτημάτων, πρέπει να ξεκαθαρίσω τη θέση μου απέναντι στους αγρότες. Κατάγομαι από αγροτική οικογένεια, και τα καλοκαίρια δούλευα από μικρό παιδί, βοηθώντας τον πατέρα μου στα κτήματα – χωράφια και σταφιδοκαλλιέργειες. Σας λέω, λοιπόν, μετά λόγου γνώσεως ότι δεν υπάρχει πιο σκληρή δουλειά από εκείνη των αγροτών. Δουλεύουν όλο το χρόνο, συχνά κάτω από τις πιο αντίξοες καιρικές συνθήκες, χωρίς να γνωρίζουν τι εισόδημα θα βγάλουν, και αν θα βγάλουν. Βρίσκονται στο έλεος των στοιχείων της φύσης! Πόσες φορές στο χωριό μου δεν είδαμε τη σταφίδα να σαπίζει πάνω στο κλήμα από ξαφνικές μπόρες, ή να μουχλιάζει από την υγρασία απλωμένη κάτω από τ’ αδιάβροχα πανιά, επειδή το Φθινόπωρο ήρθε νωρίς και δεν είχε προλάβει να ξεραθεί… Νιώθεις σα να σου παίρνουν τη μπουκιά από το στόμα. Και πόσες φορές δεν είδαμε τα κλήματα να παράγουν μόνο κάνα δυο ατροφικά τσαμπιά σταφίδας ή σουλτανίνας, διότι τη χρονιά εκείνη υπήρχε ξηρασία… Εξάλλου, ο αγρότης εκθέτει καθημερινά τον εαυτό του στον κίνδυνο των φυτοφαρμάκων με τα οποία ραντίζει τις καλλιέργειές για να παράγουν καρπό, έστω με κάποιες τοξίνες, αφού χωρίς ράντισμα είναι βέβαιο ότι ο καρπός θα είναι γεμάτος σκουλήκια. Δηλητηριασμένο γαρ το χώμα και η ατμόσφαιρα της γης από την αλόγιστη ρύπανση…
Πιστεύω, λοιπόν, ότι ο αγρότης, ναι ο ηλιοκαμένος και πρόωρα ρυτιδιασμένος αφανής ήρωας που τρέφει όλη την κοινωνία με τον ιδρώτα του προσώπου του, που συντηρεί στη ζωή τον καθένα από μας – αφού η επιστήμη δεν ανακάλυψε ακόμη, κι ούτε πρόκειται να ανακαλύψει, την πλαστική τροφή – δεν πληρώνεται με ΤΙΠΟΤΑ. Όσα και να ζητήσει από την Πολιτεία είναι λίγα. Οι αγρότες χρειάζονται την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη όλων μας, και επιβάλλεται η καταγγελία όσων καπηλεύονται τα βάσανά τους και τις ανάγκες τους για να υφαρπάξουν την ψήφο τους. Και ναι, χρειάζεται να καταγγείλουμε με στεντόρεια κραυγή όλους εκείνους τους μεσάζοντες κηφήνες που θησαυρίζουν εις βάρος των αγροτών από το μόχθο τους, πληρώνοντάς τους με ψίχουλα. Αυτούς η Πολιτεία έχει χρέος να τους ελέγχει και να τους συνετίζει με υπέρογκα πρόστιμα και εν ανάγκη με φυλακίσεις. Πρέπει να θεσμοθετήσει, και να επιβλέψει την τήρηση του νόμου, ότι η επιβάρυνση από το χωράφι στο ράφι δεν μπορεί να υπερβαίνει π.χ., το 50%, δηλαδή να περιορίζεται στο ήμισυ της αξίας που εισπράττει ο αγρότης για το προϊόν του. Δηλαδή, εάν ο αγρότης πληρώνεται, π.χ., 80 λεπτά για το κιλό τα πορτοκάλια, η τιμή τους στο ράφι των σουπερμάρκετ να μην υπερβαίνει 1,20 ευρώ. Αυτό που παρατηρείται τώρα, δηλαδή ο αγρότης να παίρνει το 10% ή το 5% της τελικής τιμής που φτάνει το προϊόν στον καταναλωτή, δεν είναι απλά αισχροκέρδεια αλλά έγκλημα.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης που δήθεν κόπτονται για την προστασία των αγροτών, ενώ η εκάστοτε κυβέρνηση τάχα είναι εντελώς ανάλγητη και, διακατεχόμενη από άκρατο μαζοχισμό, δε βλέπει την ώρα και τη στιγμή για ν’ αυτοκτονήσει, φεύγοντας κακήν-κακώς από την εξουσία, θα πρέπει να καταθέτουν συγκεκριμένες και υλοποιήσιμες προτάσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος και την έξοδο από την κρίση. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και οι δημαγωγοί -δημοσιογράφοι, οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω, όταν ο άνεμος της προπαγάνδας πνέει ανάποδα, ξεσηκώνουν τον κόσμο εναντίον των παραγωγών που πουλάνε οι ίδιοι τα προϊόντα τους στις λαϊκές αγορές – για ν’ αποφύγουν τους μεσάζοντες που τους πίνουν το αίμα – μαινόμενοι από τα τηλεοπτικά κανάλια ότι οι τιμές στη λαϊκή είναι ακριβές. Κι αντί μέσω της TV να τον καθοδηγούν προς την Αγγλία ή τη Γερμανία για ψώνια, ας βγουν να πουν στο λαό ότι, σε τελευταία ανάλυση, είναι προς το συμφέρον της εθνικής οικονομίας και το δικό του ν’ αγοράζει ντόπια προϊόντα και ν’ αποφεύγει τα ξενόφερτα. Αυτό θα πει κοινωνική αλληλεγγύη, αυτό θα πει εθνική συνείδηση, αυτό θα πει συνταγή για επιβίωση, ειρηνική συνύπαρξη και ανάκαμψη της οικονομίας. Αυτό, εν τέλει, θα πει κοινός νους και ένστικτο επιβίωσης ενός έθνους.
Τέλος, επειδή πολλά ακούστηκαν, κυρίως από τον άρχοντα της Ζούγκλας, εις βάρος του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Σ. Χατζηγάκη, για την αποκατάσταση της αλήθειας μπορείτε να διαβάσετε τις δηλώσεις του ιδίου που εντόπισα εδώ.
Ας αναρωτηθούν, όμως, όλοι οι δίκαια ή άδικα διαδηλώνοντες πώς μπορεί μια κυβέρνηση κοινών θνητών – το ίδιο θα ρωτούσα για την όποια κυβέρνηση του όποιου κόμματος – να πάρει ψύχραιμες, δίκαιες και αποτελεσματικές αποφάσεις για παροχές κάτω από εκβιασμούς, πιέσεις και κοινωνική αναταραχή, και μάλιστα σε μια εποχή που με μειωμένο το κύρος της έχει βγει στη γύρα για δανεικά με επιτόκιο όσο-όσο, ενώ έχουμε ανοιχτά μέτωπα με βόρειους και ανατολικούς γείτονές μας οι οποίοι μας προκαλούν καθημερινά.
Σκεφτείτε, αν ποτέ βρεθήκατε κάτω από πανικό, ψυχολογικές πιέσεις, φυσικές απειλές και εκβιασμούς, σκεφτείτε λέω, αν μπορέσατε να πάρετε τις σωστές αποφάσεις για να βγείτε από την κρίση που αντιμετωπίζατε. Αδύνατον! Όλοι οι άνθρωποι έχουν περιορισμένες φυσικές, νοητικές και ψυχικές ικανότητες στο να διαχειριστούν σωστά μια κρίση, και μάλιστα σε χρόνο μηδέν. Τα μεγαλύτερα λάθη στην ατομική και εθνική μας ζωή έγιναν και γίνονται κάτω από το κράτος πίεσης, πανικού και απώλειας της ψυχραιμίας. Το να θεωρούμε, λοιπόν, υπεράνθρωπους και γίγαντες τους κυβερνώντες, επειδή είχαν την “ατυχία” να έχουν μέσα τους το μικρόβιο της πολιτικής και τώρα κάθονται σε πρωθυπουργική ή καυτές υπουργικές καρέκλες, είναι το λιγότερο παιδαριώδες. Κοινοί θνητοί είναι κι αυτοί, με τις αδυναμίες που έχουμε όλοι μας, και μ’ αυτό δε δίνω βεβαίως συγχωροχάρτι σε προμελετημένα αμαρτήματα εις βάρος του δημοσίου συμφέροντος στα οποία μπορεί κάποιοι να έχουν εμπλακεί . Αυτά τα λίγα σαν εισαγωγή σε όσα θα πω παρακάτω.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, εν μέσω μιας παγκόσμιας ύφεσης, και η χώρα μας διέρχεται μεγάλη οικονομική κρίση και κοινωνική αναταραχή στην οποία, όμως, επί δεκαετίες πολλοί και πολλαπλώς εργάστηκαν για να φτάσουμε, και δεν δικαιολογώ κανέναν, ούτε εξουσία ούτε το λαό μας. Τώρα τι κάνουμε; Στο άρθρο αυτό δεν θα κατανείμω πολιτικές ευθύνες από δω ή από κει για τα καυτά οικονομικά προβλήματα που οι Έλληνες πολίτες αντιμετωπίζουν σήμερα, κάποιοι ομολογουμένως πιεστικότερα από άλλους. Θα σχολιάσω μόνο το πόσο λάθος επιχειρούμε, αν επιχειρούμε, να βγούμε απ’ αυτή την πανθομολογούμενη οικονομική και κοινωνική κρίση, και πόσο υπονομευτικός και εμπρηστικός είναι σήμερα ο ρόλος της αντιπολίτευσης και των ξεσελωμένων Μέσων Μαζικής Εξαχρείωσης (ΜΜΕ). Αντί να πιαστούμε όλοι χέρι-χέρι για να μην πέσουμε στο γκρεμό του αφανισμού, σπρώχνουμε ο ένας τον άλλο προς το χάος. Για τόση ηλιθιότητα μιλάμε…
Μέχρι σήμερα οι άνθρωποι δεν κατάφεραν ποτέ να φτιάξουν την τέλεια Δημοκρατία και να ευημερούν όλοι σε μια ευνομούμενη κοινωνία με δικαιοσύνη, ισότητα και αφθονία αγαθών για όλους. Κάτι τέτοιο ανήκει μόνο στη σφαίρα της φαντασίας, διότι η μονάδα, ο άνθρωπος, είναι ατελής, το “εγώ” κυριαρχεί του “εμείς” κι έτσι στις κοινωνίες των ανθρώπων ισχύει σε μεγάλο βαθμό ο νόμος της ζούγκλας ή το λεγόμενο "δίκιο του ισχυροτέρου". Στη διάρκεια της ιστορίας χύθηκαν ποτάμια αίματος για την επίτευξη καλύτερων συνθηκών ζωής για όλους, και δοκιμάστηκαν κάθε είδους πολιτεύματα. Όμως, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, το ένα μετά το άλλο απέτυχαν και ήταν επόμενο ν’ αποτύχουν. Έτσι, η ιστορία και ο κοινός νους υπαγορεύουν ότι οι πολίτες μιας δημοκρατικής χώρας πρέπει να συμβιβάζονται με το εκάστοτε εφικτό, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι δεν πρέπει να ονειρεύονται και διαρκώς να κάνουν νόμιμες προσπάθειες μέσα στα πλαίσια της Δημοκρατίας για το επιθυμητό.
Το κράτος, και εν προκειμένω η Ελλάδα, είναι η μεγάλη μας οικογένεια. Είναι η φαμελιά μας, όπως έλεγαν στο χωριό μου. Φανταστείτε, λοιπόν, μέσα σε μια μεγάλη οικογένεια όπου υπάρχει φτώχεια και αδικία μεταξύ αδελφών, τα μέλη της να προσπαθούν να λύσουν το πρόβλημα με ύβρεις, απειλές, κλωτσιές, μπουνιές και ενίοτε με αίμα. Ο παραλογισμός μιας τέτοιας αδιέξοδης προσέγγισης είναι εμφανής. Φανταστείτε τώρα, εάν κάποια αδέλφια, που τα είχαν καταφέρει καλύτερα στη ζωή και ζούσαν βασιλικά, όπως, π.χ., οι μεγαλοδημοσιογράφοι, έμπαιναν στη μέση, κι αντί να προσπαθήσουν να εξομαλύνουν την ενδοοικογενειακή ένταση, αντί να εκδηλώσουν αγάπη, σοφία και πειθώ για να γεφυρώσουν τις διαφορές των αδικημένων αδελφών μεταξύ τους και με τον πατέρα τους στο μοίρασμα της οικογενειακής πίτας, αντί δηλαδή να γίνουν ειρηνοποιοί, έριχναν λάδι στη φωτιά και κάθονταν στην άκρη απολαμβάνοντας τις φλόγες που έφταναν μέχρι το ταβάνι και απειλούσαν με αφανισμό ολόκληρο το οικογενειακό οικοδόμημα.
Κι όμως, αυτό ακριβώς κάνουν συστηματικά οι περισσότεροι δημοσιογράφοι, με σημαιοφόρο εμπρηστή το βασιλιά της “Ζούγκλας” και οικοδεσπότη του “Κίτρινου Τύπου”, γνωστό τοις πάσι και μη εξαιρετέο, κ. Μάκη Τριανταφυλλόπουλο. Όπου “φωτιά” και κοινωνική αναταραχή, από κοντά και ο καλοβολεμένος “προλετάριος” της Εκάλης με τεράστια μπουγέλα γεμάτα με εύφλεκτο λάδι… Ηδονίζεται, φαίνεται, με το να κάνει τις φλόγες της φωτιάς ψηλότερες και ζωηρότερες. Δεν έρχεται για να χτίσει γέφυρες μεταξύ λαού και εξουσίας, αλλά για να γκρεμίσει τις ήδη ετοιμόρροπες. Οι άκρως αρνητικοί τίτλοι που έχει διαλέξει για τις εκπομπές και το site του δεν είναι τυχαίοι. Αντικατοπτρίζουν και εκφράζουν μάλλον αυτό που έχει μέσα του. Διότι, όπως λέει και η Βίβλος, «Εκ του περισσεύματος της καρδίας το στόμα λαλεί.» Στις εκπομπές και στην ιστοσελίδα του δε θα βρεις μια νότα αισιοδοξίας, δε θα βρεις μια προτροπή για κάτι καλύτερο. Όλα είναι μαύρα κι άραχλα, κι όλοι οι κυβερνώντες είναι ανθρωπόμορφα τέρατα. Μ’ άλλα λόγια, αν ακούς το Μάκη, αν διαβάζεις το Μάκη, δεν σου απομένει τίποτα παρά να πας να φουντάρεις. Το δε μίσος του κατά των αστυνομικών σπάζει κόκαλα… Και να σκεφτεί κανείς ότι ο "Ζούγκλας" αυτός φρουρείται από αστυνομικό της Ελληνικής Αστυνομίας που τον πληρώνουμε εσείς κι εγώ με τους φόρους μας. Του τον επέβαλαν, λέει, με το ζόρι! Βρε κάτι πράγματα είναι για να τραβάς τα μαλλιά σου…
Έτσι, πιστός στον εαυτό του, ο κίτρινος δημοσιογράφος είχε από τη Δευτέρα επιδοθεί στο να ρίχνει μετά μανίας “λάδι στη φωτιά” που άναψαν αγρότες της Κρήτης, οι οποίοι είχαν τη γραφική ιδέα (υπάρχει άραγε πεμπτοφαλαγγίτης στα συμβούλιά τους ή απλά η ευλογία του ΠΑΣΟΚ;) να κάνουν απόβαση στον Πειραιά με τα τρακτέρ τους! Ήθελαν, λέει, να φτάσουν στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης οδηγώντας τα, για να επιδώσουν στον Υπουργό το ψήφισμα με τα αιτήματά τους!! Κι επειδή η αστυνομία και ο εισαγγελέας τους εμπόδισαν να οργώσουν την άσφαλτο της πολύπαθης Αθήνας με τα αγροτικά τους μηχανήματα – και να τους το επέτρεπαν πάλι το μπελά της θα έβρισκε η αστυνομία – κάποιοι ξεστόμισαν μακάβριες δηλώσεις-παράπονα όπως “Η Κρήτη φαίνεται δεν ανήκει στην Ελλάδα”, κ.ά. (Ύπαγε οπίσω μου Σατανά! Γι’ αυτό μίλησα για πεμπτοφαλαγγίτες…)
Μα καλά, τόσο βαρύ ήταν αυτό το ψήφισμα ώστε χρειάζονταν καμιά εξηνταριά τρακτέρ για να το μετακομίσουν στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης; Βλέπετε ότι σε φαεινές ιδέες και αυτοεξευτελιστική ευρηματικότητα είμαστε πρώτοι! Θα πήγαιναν, ισχυρίστηκαν, ειρηνικά. Απλά ζητούσαν μόνο μια λωρίδα δρόμου για να παρελάσουν. Κατ’ αρχήν στο κέντρο της Αθήνας δεν περισσεύουν λωρίδες για τρακτέρ, κι έτσι το κυκλοφοριακό χάος θα ήταν αναπόφευκτο, ακόμη κι αν η πορεία, που θα θύμιζε τανκς – πω, πω, ανατριχιάζω – ήταν ειρηνική, που σίγουρα δεν θα ήταν… Καθότι για κάτι τέτοια “πανηγύρια” καραδοκούν οι ανθέλληνες κουκουλοφόροι – ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται – για να οργιάσουν.
Τους εμπόδισε, λοιπόν, η Αστυνομία, και καλά έκανε, να παρελάσουν με τα τρακτέρ τους πράγμα που είχαν προγραμματίσει – μόνοι τους ή καθ’ υπόδειξη. Και πώς τους εμπόδισε; Όχι βέβαια προσφέροντας μπουκέτα με λουλούδια την ώρα που εκείνοι πετούσαν πέτρες, πορτοκάλια κι ό,τι άλλο έβρισκαν μπροστά τους. Χρησιμοποίησαν εκείνα τα απαίσια δακρυγόνα – το αναγκαίο κακό... Κι όταν δέχονταν επίθεση, αμυνόμενοι πάλευαν σώμα με σώμα. Δηλαδή τι να έκαναν; Να έλεγαν “δείρτε με κι ας κλαίω”; Αυτά, δυστυχώς, συμβαίνουν σε όλες τις δημοκρατικές χώρες του κόσμου, και μακάρι να μη συνέβαιναν ποτέ, μακάρι να μη χρειαζόταν να συμβαίνουν κάθε τόσο. Είμαι σίγουρη, πάντως, ότι οι ταλαίπωροι αστυνομικοί των 700 ευρώ το τελευταίο που επιθυμούν όταν φεύγουν από το σπίτι τους το πρωί είναι να εμπλακούν σε πολεμικά επεισόδια σαν αυτά που είδαμε προχτές και χτες στο λιμάνι του Πειραιά. Πολύ περισσότερο, όταν γνωρίζουν ότι έχουν δαιμονοποιηθεί από τους αυτοαποκαλούμενους “προοδευτικούς” πολίτες αυτής της χώρας κι έχουν γίνει στόχος.
Αντί, λοιπόν, οι εκ του ασφαλούς λαϊκίζοντες αρχηγοί των κομμάτων της αντιπολίτευσης και οι μεγαλοδημοσιογράφοι να συμβουλέψουν τους συμπαθέστατους Κρητικούς αγρότες – τ’ αδέλφια μας – με αγάπη, διακριτικότητα, διπλωματικότητα και σύνεση να μην ανεβάσουν τα μηχανήματά τους στον Πειραιά (αλήθεια, ποιος πλήρωσε τα μεταφορικά;), λέγοντάς τους ότι η παρέλαση με τρακτέρ στο κέντρο της Αθήνας ήταν άκρως αντιδημοκρατική κίνηση που θα διέλυε για μια ακόμη φορά την ομαλή λειτουργία της πρωτεύουσας και θα μας γελοιοποιούσε διεθνώς ώστε η χώρα μας να κατρακυλήσει σε ακόμη μεγαλύτερη ανυποληψία και περιφρόνηση από τη διεθνή κοινότητα, βγήκαν, αυτοί οι ανεγκέφαλοι πυρομανείς, με τα μπουγέλα τους γεμάτα εύφλεκτο λάδι για το ρίξουν στη φωτιά που είχε ήδη ανάψει. Κατά την ταπεινή μου άποψη, πρόκειται για καμουφλαρισμένους και γι’ αυτό άκρως επικίνδυνους κακοποιούς – υπονομευτές του μέλλοντος αυτής της χώρας. Φανταστείτε τι θα συνέβαινε εάν οι εσταυρωμένοι και μηδέποτε δικαιωμένοι αστυνομικοί άφηναν τους Κρητικούς αγρότες να γίνει το δικό τους…
Σκεφτείτε ακόμη ότι αύριο-μεθαύριο, επικαλούμενοι αυτό το προηγούμενο, και οι κτηνοτρόφοι ενδεχομένως θα ήθελαν να διαμαρτυρηθούν με παρόμοιο τρόπο, κουβαλώντας τα ζωντανά τους στην πλατεία Συντάγματος. Φανταστείτε να κατακλύζουν την Ομόνοια γουρούνια, γελάδια, πρόβατα και κατσίκες, ή σμήνος πουλερικών, ή καμιά εκατοστή μελίσσια με τις μέλισσες ν’ απειλούν τους ανυποψίαστους διερχόμενους πολίτες.. Γιατί όχι; Τι τρακτέρ τι χοιρινά; Ο καθένας να διαδηλώνει με το “εργαλείο” του, με αυτό που του δίνει ψωμί. Ποιος θα μπορούσε να τους κατηγορήσει , αφού θα υπήρχε το προηγούμενο; Και βεβαίως υπήρξε το θλιβερό προηγούμενο των αγροτών της Θεσσαλίας και της Πελοποννήσου, που είχαν κόψει την Ελλάδα στα δύο, στα τρία και στα τέσσερα στήνοντας μπλόκα με τα τρακτέρ τους σε εθνικές οδούς και κομβικούς επαρχιακούς δρόμους, που ενέπνευσε τους Κρητικούς αγρότες να αποβιβαστούν στον Πειραιά με τα τρακτέρ και τα αγροτικά τους αυτοκίνητα…
Παρόλο, όμως, που διαφωνώ με τέτοιους εκβιαστικούς τρόπους διεκδίκησης δίκαιων αιτημάτων, πρέπει να ξεκαθαρίσω τη θέση μου απέναντι στους αγρότες. Κατάγομαι από αγροτική οικογένεια, και τα καλοκαίρια δούλευα από μικρό παιδί, βοηθώντας τον πατέρα μου στα κτήματα – χωράφια και σταφιδοκαλλιέργειες. Σας λέω, λοιπόν, μετά λόγου γνώσεως ότι δεν υπάρχει πιο σκληρή δουλειά από εκείνη των αγροτών. Δουλεύουν όλο το χρόνο, συχνά κάτω από τις πιο αντίξοες καιρικές συνθήκες, χωρίς να γνωρίζουν τι εισόδημα θα βγάλουν, και αν θα βγάλουν. Βρίσκονται στο έλεος των στοιχείων της φύσης! Πόσες φορές στο χωριό μου δεν είδαμε τη σταφίδα να σαπίζει πάνω στο κλήμα από ξαφνικές μπόρες, ή να μουχλιάζει από την υγρασία απλωμένη κάτω από τ’ αδιάβροχα πανιά, επειδή το Φθινόπωρο ήρθε νωρίς και δεν είχε προλάβει να ξεραθεί… Νιώθεις σα να σου παίρνουν τη μπουκιά από το στόμα. Και πόσες φορές δεν είδαμε τα κλήματα να παράγουν μόνο κάνα δυο ατροφικά τσαμπιά σταφίδας ή σουλτανίνας, διότι τη χρονιά εκείνη υπήρχε ξηρασία… Εξάλλου, ο αγρότης εκθέτει καθημερινά τον εαυτό του στον κίνδυνο των φυτοφαρμάκων με τα οποία ραντίζει τις καλλιέργειές για να παράγουν καρπό, έστω με κάποιες τοξίνες, αφού χωρίς ράντισμα είναι βέβαιο ότι ο καρπός θα είναι γεμάτος σκουλήκια. Δηλητηριασμένο γαρ το χώμα και η ατμόσφαιρα της γης από την αλόγιστη ρύπανση…
Πιστεύω, λοιπόν, ότι ο αγρότης, ναι ο ηλιοκαμένος και πρόωρα ρυτιδιασμένος αφανής ήρωας που τρέφει όλη την κοινωνία με τον ιδρώτα του προσώπου του, που συντηρεί στη ζωή τον καθένα από μας – αφού η επιστήμη δεν ανακάλυψε ακόμη, κι ούτε πρόκειται να ανακαλύψει, την πλαστική τροφή – δεν πληρώνεται με ΤΙΠΟΤΑ. Όσα και να ζητήσει από την Πολιτεία είναι λίγα. Οι αγρότες χρειάζονται την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη όλων μας, και επιβάλλεται η καταγγελία όσων καπηλεύονται τα βάσανά τους και τις ανάγκες τους για να υφαρπάξουν την ψήφο τους. Και ναι, χρειάζεται να καταγγείλουμε με στεντόρεια κραυγή όλους εκείνους τους μεσάζοντες κηφήνες που θησαυρίζουν εις βάρος των αγροτών από το μόχθο τους, πληρώνοντάς τους με ψίχουλα. Αυτούς η Πολιτεία έχει χρέος να τους ελέγχει και να τους συνετίζει με υπέρογκα πρόστιμα και εν ανάγκη με φυλακίσεις. Πρέπει να θεσμοθετήσει, και να επιβλέψει την τήρηση του νόμου, ότι η επιβάρυνση από το χωράφι στο ράφι δεν μπορεί να υπερβαίνει π.χ., το 50%, δηλαδή να περιορίζεται στο ήμισυ της αξίας που εισπράττει ο αγρότης για το προϊόν του. Δηλαδή, εάν ο αγρότης πληρώνεται, π.χ., 80 λεπτά για το κιλό τα πορτοκάλια, η τιμή τους στο ράφι των σουπερμάρκετ να μην υπερβαίνει 1,20 ευρώ. Αυτό που παρατηρείται τώρα, δηλαδή ο αγρότης να παίρνει το 10% ή το 5% της τελικής τιμής που φτάνει το προϊόν στον καταναλωτή, δεν είναι απλά αισχροκέρδεια αλλά έγκλημα.
Τα κόμματα της αντιπολίτευσης που δήθεν κόπτονται για την προστασία των αγροτών, ενώ η εκάστοτε κυβέρνηση τάχα είναι εντελώς ανάλγητη και, διακατεχόμενη από άκρατο μαζοχισμό, δε βλέπει την ώρα και τη στιγμή για ν’ αυτοκτονήσει, φεύγοντας κακήν-κακώς από την εξουσία, θα πρέπει να καταθέτουν συγκεκριμένες και υλοποιήσιμες προτάσεις για την αντιμετώπιση του προβλήματος και την έξοδο από την κρίση. Το ίδιο πρέπει να κάνουν και οι δημαγωγοί -δημοσιογράφοι, οι οποίοι, ειρήσθω εν παρόδω, όταν ο άνεμος της προπαγάνδας πνέει ανάποδα, ξεσηκώνουν τον κόσμο εναντίον των παραγωγών που πουλάνε οι ίδιοι τα προϊόντα τους στις λαϊκές αγορές – για ν’ αποφύγουν τους μεσάζοντες που τους πίνουν το αίμα – μαινόμενοι από τα τηλεοπτικά κανάλια ότι οι τιμές στη λαϊκή είναι ακριβές. Κι αντί μέσω της TV να τον καθοδηγούν προς την Αγγλία ή τη Γερμανία για ψώνια, ας βγουν να πουν στο λαό ότι, σε τελευταία ανάλυση, είναι προς το συμφέρον της εθνικής οικονομίας και το δικό του ν’ αγοράζει ντόπια προϊόντα και ν’ αποφεύγει τα ξενόφερτα. Αυτό θα πει κοινωνική αλληλεγγύη, αυτό θα πει εθνική συνείδηση, αυτό θα πει συνταγή για επιβίωση, ειρηνική συνύπαρξη και ανάκαμψη της οικονομίας. Αυτό, εν τέλει, θα πει κοινός νους και ένστικτο επιβίωσης ενός έθνους.
Τέλος, επειδή πολλά ακούστηκαν, κυρίως από τον άρχοντα της Ζούγκλας, εις βάρος του Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Σ. Χατζηγάκη, για την αποκατάσταση της αλήθειας μπορείτε να διαβάσετε τις δηλώσεις του ιδίου που εντόπισα εδώ.
Κυριακή 1 Φεβρουαρίου 2009
Η ΚΡΑΥΓΗ – Ναρκωτικά: Αρρώστια ή Επιλογή;
Το ερώτημα, βέβαια, είναι ρητορικό διότι η απάντηση είναι προφανής: Ο τοξικομανής επιλέγει τη φυγή στα ναρκωτικά επειδή ήταν εξ αρχής συναισθηματικά “άρρωστος”. Στη συνέχεια, με τη χρήση των “σκληρών” ναρκωτικών, στα οποία πέρασε αφού είχε εθιστεί πρώτα στα “μαλακά” - εκείνα που θέλει να νομιμοποιήσει ο ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ - αρρωσταίνει ψυχικά και σωματικά, και συχνά καταλήγει στο θάνατο. Κατά την ταπεινή μου άποψη δεν υπάρχουν “μαλακά” και “σκληρά” ναρκωτικά. Υπάρχουν ΝΑΡΚΩΤΙΚΑ, κι αυτά σκοτώνουν. Η μόνη διαφορά είναι στην ταχύτητα που σκοτώνουν. Άλλα σκοτώνουν πιο αργά και άλλα πιο γρήγορα. Πάντως ΟΛΑ ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ!
Μου προκάλεσε οργή και θλίψη το πρόσφατο δημοσίευμα της εφημερίδας “TO BHMA”, και ιδιαίτερα η δήλωση του Πρύτανη του Α.Π.Θ. Η “επιλογή” της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου για τον τόσο τραγικό θάνατο μιας νεαρής γυναίκας έχει και αλληγορική σημασία. Τίποτα δεν είναι τυχαίο στο Σύμπαν. Και η “σύμπτωση” αυτή είναι, κατά την ταπεινή μου άποψη, ένα φτύσιμο στα μούτρα τόσο της ψευτο-Θεολογίας όσο και της ανεκπαίδευτης “Ανώτατης Εκπαίδευσης”… Ιδού το δημοσίευμα:
«Βρέθηκε νεκρή από ναρκωτικά στο ΑΠΘ
Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2009
Την τελευταία της πνοή από χρήση ναρκωτικών μέσα στο προαύλιο της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης άφησε προχθές μια 26χρονη. Στις 5 το απόγευμα της Τρίτης μπήκε στον χώρο του Πανεπιστημίου η άτυχη κοπέλα μαζί με έναν νεαρό. Στη συνέχεια οι δύο νέοι έκαναν χρήση «κοκτέιλ ναρκωτικών» με αποτέλεσμα λίγο αργότερα να πέσουν σε κώμα. Ύστερα από περίπου τέσσερις ώρες φύλακες του Πανεπιστημίου κατά τη διάρκεια περιπολίας τους εντόπισαν και λίγο αργότερα μεταφέρθηκαν σε νοσοκομείο όπου διαπιστώθηκε ο θάνατος της 26χρονης. Στο θέμα αναφέρθηκε ο πρύτανης του ΑΠΘ κ. Αναστάσιος Μάνθος, ο οποίος αναγνώρισε ότι το πρόβλημα χρήσης ναρκωτικών στους χώρους του Πανεπιστημίου αποτελεί γεγονός ωστόσο, όπως διευκρίνισε, είναι σπάνιο το φαινόμενο απώλειας ζωής.»
Αυτό ήταν! Η καλή εφημερίδα μας πληροφόρησε για το τραγικό γεγονός χωρίς σχόλια, αφού το φαινόμενο είναι τόσο συνηθισμένο που δεν ξαφνιάζει πια, και ο αξιότιμος κύριος πρύτανης απαθέστατα μας καθησύχασε ότι το φαινόμενο απώλειας ζωής είναι σπάνιο, λες κι εμείς ζούμε σε άλλο πλανήτη, λες και δεν ακούμε, δε βλέπουμε, δεν καταλαβαίνουμε πού έχει σπρώξει τους νέους η σύγχρονη κουλτούρα του ΤΙΠΟΤΑ.
Άτυχα παιδιά μιας χαμένης Ιθάκης, βλαστάρια ενός άρρωστου κοινωνικού δέντρου, σε τι χαλεπούς καιρούς σας έλαχε να γεννηθείτε!
Σαν ένα μικρό μνημόσυνο στην άτυχη νέα, θα παραθέσω στη συνέχεια όχι δικά μου σχόλια – διότι τα πολλά λόγια από κείνους που είναι έξω από το χορό είναι φτώχεια – αλλά λόγια παιδιών που είχαν πέσει στο λούκι των ναρκωτικών, με την ελπίδα ότι θα προβληματιστούν κάποιοι ανευθυνοϋπεύθυνοι σε θέσεις εξουσίας που ενδεχομένως θα τα διαβάσουν. Οι ομολογίες αυτές, και πολύ περισσότερες από τα δείγματα που θα παραθέσω εδώ, είναι καταγεγραμμένες στα (αζήτητα) βιβλία μου «Η ΚΡΑΥΓΗ» (έκδοση 1997) καθώς και στο παλαιότερο, που δυστυχώς δεν υπάρχει πια στην κυκλοφορία, με τον τίτλο «ΡΩΤΗΣΤΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΣΑΣ» (1987). Και στα δύο αυτά πονήματα, είχα υψώσει, εκ μέρους των θυμάτων, στεντόρεια κραυγή διαμαρτυρίας προς την Πολιτεία, αλλά δυστυχώς η κραυγή μου δεν έφτασε πολύ ψηλά. Κι αν έφτασε, δεν ίδρωσε το αυτί κανενός. Προφανώς η Αλήθεια δε συμφέρει τους ηθικούς αυτουργούς του διαχρονικού αυτού εγκλήματος κατά των νέων.
Ας δούμε, όμως, τι είπαν τα παιδιά, μερικά από τα οποία δυστυχώς έχουν πεθάνει, ενώ άλλα βρήκαν ευτυχώς το δρόμο προς κάποια Θεραπευτική Κοινότητα. Εκεί, πιασμένα σε κύκλο και κραυγάζοντας καθημερινά, την “κραυγή”, «Είμαι ο “Γιώργοος”! Και ο “Γιώργος” ειν’ εντάξει!», κατάφεραν ν’ αποτοξινωθούν και να επιστρέψουν ελεύθερα… Μα σε ποια τοξική κοινωνία… Πάμε, λοιπόν στις ομολογίες, και ας διαλογιστούμε σοβαρά όλοι μας πάνω σ’ αυτές:
«Εσύ γιατί κατέληξες στα ναρκωτικά;», ρώτησε ο ρεπόρτερ το εικοσάχρονο θηλυκό ράκος πίσω από τα σίδερα. «Ρωτήστε την κοινωνία σας» ήταν η πικρόχολη απάντηση του ράκους.
Και μια τραγική μάνα διαμαρτυρόταν με λυγμούς: «Γέννησα παιδί αρτιμελές, έξυπνο, όμορφο. Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ μου τόφτιαξε πρεζόνι και… πεθαίνει! Πεθαίνει σ’ έναν πόλεμο που σκοτώνει τα παιδιά του κόσμου με κουταλάκια και με σύριγγες.»
«Έλεγα: “ο μόνος φίλος μου είναι η πρέζα• δεν πρόκειται ποτέ να πάρω από άνθρωπο αυτά που μου δίνει• δεν έχω κανέναν άλλο. Πίστευα από καιρό ότι “εντάξει, μπορεί να πεθάνω, και τι έγινε;”»
«Αναζητούσα κάτι καινούργιο που να ξεφεύγει από τα καθημερινά• έψαχνα να βρω διαφορετικούς ανθρώπους. Δεν πίστευα ότι έχω κάποια αξία.»
«Στα 13 μου χρόνια δε με γέμιζε τίποτα… Δεν είχα διέξοδο πουθενά… Δε μ’ ευχαριστούσε τίποτα… Δεν είχα φίλους. Η ηρωίνη ήταν μέσο επικοινωνίας με ανθρώπους με τα ίδια ενδιαφέροντα.»
«Δε με καταλάβαινε κανείς… Με την ηρωίνη ένιωθα πως αν εσείς μ’ έχετε βάλει στο περιθώριο άλλο τόσο σας βάζω κι εγώ…»
«Η ηρωίνη το μόνο που σε κάνει είναι ν’ αντέχεις όλα αυτά που γίνονται γύρω σου, ή μάλλον να τ’ αποφεύγεις. Φυγή… Φτιάχνεις τον κόσμο όπως εσύ θες. Κατεβάζεις τα ρολά, νιώθεις αυτάρκης, ξεχνάς όλα σου τα ενδιαφέροντα, κοινωνικά, πολιτικά, ιδεολογικά και τριγυρνάς συνεχώς γύρω από την ουσία. Γίνεται αυτοσκοπός.»
«Και άλλοι έχουν τη δική τους πρέζα. Γιατί όλα πρέζα είναι. Και η τηλεόραση και η Μπε-Εμ-Βε και τα λεφτά… Δεν έχει αυτή η κοινωνία να μου δώσει εμένα μια πρόταση ζωής. Και τώρα που θεραπεύτηκα, πάλι στο περιθώριο είμαι…»
«Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι νιώθεις μόνος σου και φοβάσαι ν’ αντιμετωπίσεις τα πράγματα. Και η πρέζα είναι ένα βόλεμα.»
«Εγώ δεν άντεχα πάρα πολλά πράγματα που έβλεπα να συμβαίνουν γύρω μου. Συνεχώς έπνιγα βαθιά μέσα μου τα συναισθήματα, τις φοβίες, τα προβλήματά μου. Όλα αυτά είχαν σαν αποτέλεσμα κάποια στιγμή να αισθανθώ πως δεν μπορούσα ν’ αντέξω άλλο. Από κει και πέρα είχα την εντύπωση πως τα ναρκωτικά θα με βοηθούσαν να ξεπεράσω αυτά μου τα προβλήματα.»
«Ξέρω ότι είμαι πολύ άρρωστος. Εσάς σας έχω γράψει στα α…α μου. Δεν σας αγαπάω. Γιατί να σας αγαπάω; (…) Δεν παραδίνω τον εαυτό μου ρε μ….ς, δύσκολα θα τον παραδώσω. Μπορεί και να μην πεθάνω, αλλά δεν έχω να κερδίσω τίποτα. Πολλές φορές θέλω να πιω οτιδήποτε διότι το μυαλό μου λέει ότι όλα είναι μάταια. (…) Δεν μπορώ να ζήσω!»
«Κάτι είχα, αυτό ήταν μια αρρώστια. Ένιωθα τεράστια ανασφάλεια η οποία μου έβγαινε με τσαμπουκά. Έδερνα συμμαθητές, έκλεβα σάντουιτς. Ήθελα να με μάθουν όλοι σαν κάτι. Αυτό το κάτι ήταν να κοπανάω τους άλλους. (…) Μου άρεσε να τζογάρω. Τζόγαρα στα πάντα ώσπου βρήκα αυτή την ουσία και έπαθα πλάκα γιατί ένιωσα πολύ ωραία. Μέσα μου κρυβόταν ένα πονεμένο παιδάκι μέχρι τα δεκαέξι μου που άρχισα να πίνω αυτό το πράγμα. Εκείνο το κενό μέσα μου καλύφθηκε. Πολύ γρήγορα εξελίχτηκα σε άτομο που δε μπορούσα να κάνω χωρίς αυτή τη λύτρωση. Έπαθα εθισμό, το χρειαζόμουν πρωί-πρωί για να λειτουργήσω…»
«Από τα 11 χρόνια μου έπινα αλκοόλ… Στο σπίτι μου ήταν περίεργη η κατάσταση• υπήρχε πολλή ένταση και φασαρία. Δεν ένιωσα αγάπη από τον πατέρα μου και η ζωή με φόβιζε. Με τα ναρκωτικά ξέφευγα για να μην αισθάνομαι• ένιωθα ευφορία, δύναμη. Μπορούσα να γελάσω, να μιλήσω. Ένιωθα ότι αξίζω κι ότι ήμουν ασφαλής, ενώ πρώτα ένιωθα ότι δεν άξιζα να ζήσω και ν’ αγαπηθώ…»
«Για μένα όλα ξεκινούν από την παιδική ηλικία. Η συνάντηση με τα ναρκωτικά δεν είναι τυχαία. Εάν η αποκοπή από τη μάνα δεν γίνει τη σωστή στιγμή, η συνάντηση με μια άλλη εξαρτησιακή σχέση δε θ’ αργήσει. Για μένα η ‘μάνα’ μου ήταν η σύριγγα κανονικά.»
«Είναι μια διαμαρτυρία. Σαν απεργία πείνας. Ουσιαστικά δεν κάνεις τίποτα απέναντι στο σύστημα, αλλά νιώθεις ότι αντιδράς. Είσαι απ’ έξω. Είσαι περιθώριο. Ξεχωρίζεις. Έχεις το θάνατο κάθε μέρα “φάτσα-κάρτα”. Είναι μια αντίληψη αυτοκαταστροφική, αλλά σαν κοινωνική ομάδα νιώθεις ότι είσαι ένα αγκάθι. Πιστεύω ότι οι τοξικομανείς είναι πιο ευαίσθητα άτομα. Γι’ αυτό και οι αναίσθητοι επιζούν.»
«Δεν ξέρω τι έφταιγε από το περιβάλλον μου, αλλά αυτό που θυμάμαι ήταν ότι ήμουν διαμελισμένος. Όποιος ήθελε με έπαιρνε από δω, από κει. Η μάνα μου, η γιαγιά μου, η θεία μου, ο νονός μου.»
«Ζούσα μια ζωή άσωτη, ελεεινή, τρισάθλια. Όχι μόνο στα ναρκωτικά ήμουν βουτηγμένος, αλλά στην άβυσσο μέσα. Τα σεξουαλικά όργια ήταν φυσικό επακόλουθο… Η μισή ευθύνη είναι δική μου και η μισή των γονέων μου. Οι γονείς μου δεν είχαν τα πνευματικά εφόδια• ούτε ο πατέρας ούτε η μάνα. Τα πνευματικά εφόδια είναι πιο απαραίτητα από τη φασολάδα…»
Θα κλείσω τις παραθέσεις ομολογιών χρηστών με την τραγική δήλωση ενός τοξικομανούς που είχε αρχίσει να παρακολουθεί το πρόγραμμα απεξάρτησης των Ν.Α. («Ναρκομανείς Ανώνυμοι»):
«Μου την έχει δώσει το ότι έχω μια τρομερή αδυναμία να ζήσω… Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι δεν μπορώ να ζήσω. Άρχισα να μην εμπιστεύομαι εσάς, το πρόγραμμα. Θα ’πρεπε να ξέρω γιατί ζω, αλλά πιστεύω ότι ούτε κι εσείς ξέρετε να μου πείτε… Δεν ξέρω τίποτα για μένα. Ούτε ποιος είμαι, ούτε πώς νιώθω, ούτε γιατί πρέπει ή δεν πρέπει να κάνω αυτό που νομίζω ότι νιώθω…»
«ΘΑ ’ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ ΖΩ»!
«ΘΑ ’ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ ΖΩ»!
«ΘΑ ’ΠΡΕΠΕ ΝΑ ΞΕΡΩ ΓΙΑΤΙ ΖΩ»!
Μήπως μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι αυτό το παιδί ζητούσε πολλά; Το αυτονόητο ζητούσε. Ήθελε να ξέρει γιατί ζει! Κι αυτό δεν του το έμαθε ούτε η οικογένειά του, διότι απλά δεν γνώριζε, ούτε η Εκκλησία, ούτε η Πολιτεία μέσω της Παιδείας. Έτσι το παιδί αυτό είχε μπει στη βάρκα της ζωής, που κλυδωνιζόταν από τα μανιασμένα κοινωνικά κύματα, χωρίς να ξέρει τον προορισμό του… Πού θα τον έβγαζε η βάρκα; Ιδέα δεν είχε. Πού θα ήθελε να τον βγάλει η βάρκα; Μακάρι να ’ξερε… Κι επειδή δε μπορούσε ν’ απαντήσει στο θεμελιώδες ερώτημα που κάθε άνθρωπος οφείλει να θέτει στον εαυτό του, «Γιατί Ζω;», δραπέτευσε στα ναρκωτικά για να το καταπιέσει και να μην τον βασανίζει πια… Και η Πολιτεία; Τι κάνει για να προλάβει το κακό; Μα, είναι προφανές πως κάνει ό, τι είναι δυνατόν για να το επιδεινώσει. Και τα καταφέρνει τέλεια η άθλια…
Αλήθεια, άραγε οι πολιτικοί, εκπαιδευτικοί και θρησκευτικοί ταγοί γνωρίζουν γιατί ζουν; Κι αν το γνωρίζουν, γιατί το κρατάνε μυστικό και δεν το λένε και στους νέους για να μη στραφούν στα ναρκωτικά;
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
